Sceptical Chymist

Ο ύπνος της λογικής γεννά τέρατα #1

2011-08-11T12:06:00.005+03:00

Ο Πλάτωνας αναφέρει ένα περιστατικό όπου μια αμόρφωτη κοπέλα από τη Θράκη, ξέσπασε στα γέλια όταν είδε τον αστρονόμο Θαλή να πέφτει στο πηγάδι ενώ παρακολουθούσε τα ουράνια σώματα. «Ήταν τόσο πρόθυμος να μάθει τι υπήρχε στον ουρανό», αναφώνησε η κοπέλα, «που του διέφυγε τι υπήρχε στα πόδια του». Η κοινή λογική εδώ ορίζεται με την κοινά αναγνωρίσιμη εμπειρική πραγματικότητα, την οποία συνήθως αποστρέφεται η αφηρημένη σκέψη. Ο μορφωμένος Θαλής, απορροφημένος στην αστρονομική του παρατήρηση, αγνόησε το πηγάδι. Κανείς λογικός άνθρωπος, όσο αμόρφωτος κι αν είναι, δεν θα επιθυμούσε να πέσει σ’ αυτό!

Όποιος δεν θέλει να πέσει στο πηγάδι, καλείται να κάνει αυτό που συμβούλευε ο Ludwig Wittgenstein : «Κοίτα, μη σκέφτεσαι». Όταν έχεις πέσει στο πηγάδι, μπορείς φυσικά να κοιτάς σαν χάνος τα άστρα, αλλά, αν διαθέτεις κοινό νου, μάλλον θέλεις να βγεις.

Η επιθυμία να κατανοήσουμε και η νοσταλγία μας για την απολυτότητα αληθειών, δικαιολογούνται μόνο στα πλαίσια όπου μπορούμε να ορίσουμε και να εξηγήσουμε πολλά πράγματα. Το ν’ αρνηθούμε εντελώς τη λογική είναι μάταιο. Γιατί έχει τη δική της τάξη και μέσα σ’ αυτή είναι αποτελεσματική. Είναι η τάξη της ανθρώπινης εμπειρίας. Γι’ αυτό τον λόγο θέλουμε να αποσαφηνίσουμε τα πάντα. Κι όταν δεν μπορούμε να το πετύχουμε, είναι γιατί το παράλογο γεννιέται απ’ αυτή την κατάσταση. Από την συνύπαρξη της αποτελεσματικής μα περιορισμένης λογικής και του συνεχώς πολλαπλασιαζόμενου παραλογισμού.

Η μετάβαση από τα αδιέξοδα της λογικής στην κυριαρχία του παραλογισμού δεν γίνεται φανερά. Οι νόμοι της φύσης μπορεί να έχουν ουσία μέχρι ενός σημείου, εάν όμως προχωρήσουν πέρα από αυτό, αντικρούουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους κι έτσι κάνουν να γεννηθεί το παράλογο. Οι περισσότεροι που φτάνουν σε αυτό το σημείο επιλέγουν να ενστερνιστούν απολυτότητες. Όταν η απαίτηση για σαφήνεια εξαφανιστεί, εξαφανίζεται και το παράλογο μαζί με τον όρο σύγκρισής του. Όμως η γόνιμη αλληλεπίδραση δεν είναι η πρόχειρη απόρριψη και η αντιστάθμιση αλλά η συγκέντρωση εμπειριών, η άγρυπνη συνείδηση.

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι απολυτότητες: «όλα είναι αληθινά», «όλα είναι χάος», «πάντα…». Όλα τα «πάντα» οδηγούν στο να γεννηθεί η συμβιβασμένη καρδιά, υποθάλπτουν την αδιαφορία, τον ύπνο της καρδιάς και την παραίτηση. Κρύβουν βιαστικές ενοποιήσεις ερωτημάτων. Βάζουν εμπόδιο ξεχωριστή αντιμετώπιση του καθενός από αυτά. Κάθε σκέψη που παραιτείται από αυτή την ενότητα, αναζητά την πολλαπλότητα.

Ένας κόσμος στον οποίο μπορούμε να δώσουμε εξηγήσεις ακόμα και με πρόχειρες δικαιολογίες είναι ένας κόσμος γνώριμος, φιλικός. Μέσα σε ένα σύμπαν στερημένο από ψευδαισθήσεις και φώτα, ο άνθρωπος νιώθει άβολα, ξένα. Δημιουργείται μια απόσταση του ανθρώπου από τη ζωή του ανάλογη με αυτή του ηθοποιού από το σκηνικό. Το να σκέφτεσαι λογικά είναι πάντα απλό. Αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να σκέφτεσαι λογικά ως το τέλος. Θα χάσεις όλες τις αντιφάσεις που γεννούν την μοναδικότητα μιας ζωής.

«Μονάχα η ισορροπία αληθοφάνειας και λυρισμού μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε την ίδια στιγμή τη συγκίνηση και τη σαφήνεια.» - Albert Camus

Κατευθείαν από την κατάψυξη + κάτι νέο

2011-05-30T00:53:00.002+03:00

Δεκέμβριος '08 – Ένας χρόνος μετά
[...]
Ζούμε σε μια χώρα στην οποία αρκούμαστε στον κατ' επίφαση και δήθεν δημοκρατικό λόγο και δεν εμβαθύνουμε στα προβλήματα. Η στάση της κυβέρνησης ήταν τουλάχιστον λυπηρή. Στην κρίσιμη εκείνη στιγμή αντί να βγει ο πρωθυπουργός και να προσπαθήσει να ηρεμήσει τα πνεύματα έβγαλε έναν ωραίο λαϊκίστικο λόγο στον οποίο μόνο ουσιαστικά μηνύματα δεν βρίσκει κάποιος. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξεδίπλωσε ένα αντιπολιτευτικό λόγο χωρίς προτάσεις και με τελικό συμπέρασμα ότι αν έρθει το ΠΑΣΟΚ θα έρθει η άνοιξη. Το ΚΚΕ έπλεξε το γνωστό παραμύθι των πρακτόρων (με την ΠΚΣ να λέει τα δικά της και να μην συμβιβάζεται με τίποτα άλλο πέραν τον έτοιμων θέσεων, των σταλμένων από τα κεντρικά του κόμματος) και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να ακούσει το μήνυμα των γεγονότων αλλά αναγκάστηκε αργότερα σε αναδίπλωση για να αποφύγει το πολιτικό κόστος. Το ΛΑΟΣ βρήκε την πρώτη του ευκαιρία να γίνει πρωταγωνιστής στα παράθυρα των ΜΜΕ με τις δηλώσεις των στελεχών του.

Η πολιτική είναι τέχνη του εφικτού, είναι πραγματισμός. Αλλά από καιρό τώρα, η τρέχουσα πολιτική έχει χάσει κάθε σχέση και με το εφικτό και με το πραγματικό. Ολο το σύστημα, από τη νεο-λαϊκή ακροδεξιά έως το φαραωνικό απολίθωμα του Περισσού, ασχολείται μόνο με την αναπαραγωγή και τη αυτοσυντήρησή του. Προστατευμένο μια πολιτεία βουτηγμένη στο ψέμα, στη ρεμούλα, την κατ' επίφαση ηθικολογία και τον στρουθοκαμηλισμό. Η πραγματικότητα όμως απαιτεί αναλυτικές και συνθετικές ικανότητες. Απαιτεί προ πάντων ένα συνεκτικό αφήγημα, το οποίο να καταγράφει την πραγματικότητα και ταυτοχρόνως να την αναλύει και να την επιλύει, και να την υπερβαίνει. Το μόνο που τους ενδιαφέρει όμως είναι να καρπώνονται την αγανάκτηση του κόσμου για τα δικά τους αιτήματα.
Όποιος περιμένει από τις εξεγέρσεις που έρχονται "αιτήματα" και "προτάσεις", θα ξεχαστεί περιμένοντας. Το αδίεξοδο αυτών των προσδοκιών δεν είναι ενδειξη ότι τα γεγονότα του Δεκεμβρίου '08 ήταν τυφλή βία, αλλά η απόδειξη πως τα πολιτικά εργαλεία για το "διάβασμα" κοινωνικών γεγονότων έχουν γίνει απολιθώματα. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Στις σύγχρονες κοινωνίες του ψέματος, της υποκρισίας και της τηλεοπτικής αναγωγής του νοήματος των λέξεων, ο "καθαρός λόγος" του Kant έχει γίνει εργαλείο της εξουσίας και όχι της εξέγερσης. Για να το διατυπώσω αλλιώς, εκείνα τα γεγονότα δεν είχαν αιτήματα, γιατί ήταν τα ίδια "αίτημα". Διέκοψαν, έστω και για λίγες μέρες, την υποταγή στην πλαστική κατανάλωση, την πλαστική τηλεθέαση, τον εφησυχασμό ότι “όλα βαίνουν καλώς”.

Θέλω να τονίσω ότι υπάρχει ένα μερίδιο ευθύνης σε όσους αρνήθηκαν να συνειδητοποιήσουν ότι το πράγμα ξεφούσκωσε από ένα σημείο και μετά και αποφάσισαν να συνεχίσουν μόνοι τους, επιβεβαιώνοντας έμμεσα τις λασπολογίες των καναλιών και ενισχύοντας άθελα τους (;) την εξουσία (άτομα που κάνουν ντου στο Κολωνάκι, εν ψυχρώ "καταδρομικές" επιθέσεις απέναντι σε αστυνομικούς). Επίτηδες ή κατά λάθος, συνέβαλαν στο να μετατραπεί μία μαζική και πανελλήνια αντίδραση σε τοπική βεντέτα. Μερικοί έφτασαν στο σημείο να ηρωοποιούν "Σέχτες", ταυτίζοντας όχι μόνο τον α/α χώρο αλλά και ολόκληρο κίνημα με δολοφόνους (πιθανότατα παρακρατικούς κιόλας). Γενικά ο απόηχος του Δεκέμβρη κατέληξε σε κακοφωνία μίας απειροελάχιστης μειοψηφίας που δεν εκφράζει κανέναν πέρα από τον εαυτό της. Και που επιμένει να καπελώνει τη μνήμη του Αλέξανδρου, καθώς και την αυθόρμητη αντίδραση χιλιάδων που εξεγέρθηκαν πέρσι με αφορμή τη δολοφονία του. Μερικοί θα διαφωνήσουν, θεωρώντας ότι ο Δεκέμβριος '08 συνεχίζεται και το μήνυμα της εξέγερσης δυναμώνει. Η αλήθεια όμως είναι ότι απλά έχουμε να κάνουμε με αναζωπύρωση, που είναι προγραμματισμένη κιόλας. Και το μήνυμα κάπου χάθηκε στο δρόμο.

Οι “εξεγέρσεις” δεν μπορούν να έχουν επετειακό χαρακτήρα, ούτε απλά να εκφράζουν τη συναισθηματική φόρτιση όσων συμμετέχουν σ' αυτές. Είναι η αντίδραση απέναντι σε μία δράση, προϋποθέτει τη συσσωρευμένη αγανάκτηση και οργή του κόσμου απέναντι σε μια υπάρχουσα κατάσταση ανελευθερίας, στέρησης ή/και καταπίεσης βασικών βιοτικών ανθρώπινων αναγκών και εν συνεχεία συναισθηματικών και λογικών. Δεν υπακούει σε νόμους, δεν είναι αιτιοκρατική. Εκφράζεται αυθόρμητα, βίαια, σαρωτικά, με αφορμή κάποιο μεμονωμένο, τυχαίο ή μη, γεγονός, προσπαθώντας να πετύχει την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης, χωρίς όμως απαραίτητα να φθείρει και τις βαθύτερες θεσμικές και πολιτειακές δομές της κοινωνίας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των εξεγέρσεων είναι η ταυτοποίηση ή/και η προσωποποίηση του "εχθρού". Η οργή ξεθυμαίνει σύντομα όμως αν την συντηρεί μόνο το εκάστοτε περιστατικό ακραίας αστυνομικής βίας και όχι η καθημερινή αντιπαράθεση της κατάστασης που ζούμε με μια άλλη καλύτερη και πιο δίκαια που επιθυμούμε.

Η “επανάσταση” από την άλλη (σύμφωνα με τον Albert Camus στον "Επαναστατημένο Άνθρωπο"), είναι μια σιωπηλή, ατομική, αέναη διεργασία ζύμωσης, ωριμότητας και συνειδητότητας. Είναι η διαδικασία που "οφείλει" ο καθένας (στον εαυτό του) να υποβάλλει, ως ζωντανό κύτταρο ενός συνολικότερου οργανισμού, που ονομάζεται κοινωνία. Αυτή η διαδικασία είναι ικανή να φθείρει και να διαβρώσει τις βαθύτερες θεσμικές και πολιτειακές δομές της κοινωνίας, καθώς και να τις μεταλλάξει. Η επανάσταση στηρίζεται στην ατομικότητα και στην προσωπικότητα και προϋποθέτει τη συλλογικότητα, παράλληλα με την εξέγερση η οποία εμπεριέχει το σύνολο και προϋποθέτει τη μαζικότητα.

Η εξέγερση του Δεκεμβρίου '08 εκπλήρωσε το ρόλο της απέναντι στην ιστορία, τώρα τα ινία αναλαμβάνει η ατομική μας επανάσταση. Αυτό είναι το νόημα του συνθήματος "Ο Δεκέμβρης δεν επαναλαμβάνεται, συνεχίζεται" για μένα. Είναι καθαρά στη βούληση και τη συνείδηση του καθενός πλέον, αν θα επιτρέψει κρατικούς, κομματικούς, εξουσιαστικούς μηχανισμούς να "χειραγωγήσουν" και να "καθοδηγήσουν" τη βασικότερη όλων ανάγκη μας, την ανάγκη της αυτόνομης συνύπαρξής μας, της αυτοθέσμισής μας ως κοινωνία.

Και αυτή η ανάγκη είναι κάτι που κανένας θεσμός, καμία αξία και κανένα ιδανικό του τωρινού υπαρκτού και ανύπαρκτου συστήματος, καμία έκφραση ή προέκταση αυτού μπορεί να την ικανοποιήσει. Αν δεν γίνουμε όλοι μας ως ένα βαθμό "μηδενιστές" κατά τα νιτσεϊκά και καστοριαδικά πρότυπα, αν δεν "καταρρεύσουμε" κάθε αλλοτριωμένη έννοια και θεσμό στα θεμέλιά του, πως θα οικοδομηθεί η αυτοθέσμιση;

-------

Μετά από 3,5 χρόνια, βλέπω σημάδια ωρίμανσης στον τρόπο αντίδρασης της ελληνικής κοινωνίας. Θα χρειαστεί όμως πολλή δουλειά και δεν έχουμε χρόνο και δικαιολογίες για υπεκφυγές. Τα πράγματα χρειάζονται αλλαγή και πρέπει όλοι να μετέχουμε σε αυτήν. Κατεβείτε στη συνέλευση Συντάγματος. Δείτε με τα ίδια σας τα μάτια τι γίνεται. Συζητήστε με τον διπλανό σας. Αυτό που γίνεται κάτω στο Σύνταγμα δεν είναι κάτι επειδή διαμορφώνεται.

Και για να μην ξεχνιόμαστε: Η αγανάκτηση περιέχει την ανάκτηση. Της δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας, του φιλότιμου.

Βαθιά ανάσα

2010-12-02T11:46:00.005+02:00

Είναι στον τρόπο που σφίγγεις τα δόντια. Η αδυναμία να μείνεις μόνος και να αφουγκραστείς τον εαυτό σου. Ο τρόπος που βαράς την πόρτα: με βία και ανυπομονησία. Κι έπειτα ο τρόπος που σηκώνεσαι από το κρεββάτι το πρωΐ, όταν περιμένεις το λεωφορείο που δεν έρχεται, όταν παρατηρείς ότι ξεφυσάς με το παραμικρό. Αναρωτιέσαι τι συμβαίνει;

Ό,τι και στους περισσότερους. Δεν είσαι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας (κλισέ). Το θέμα είναι τι κάνεις με τον εαυτό σου γιατί στην τελική είναι αυτό όλο κι όλο που έχεις.

Στιγμές σαν κι αυτές σκέφτομαι το μποξ. Αυτό το αμφιλεγόμενο άθλημα που για μερικούς είναι τρόπος ζωής και γι' άλλους ένα βίαιο απαρχαιωμένο άθλημα. Είναι θέμα προοπτικής τελικά, τι επιλέγεις να ερμηνεύσεις από το όλο σκηνικό. Πίσω από την λάμψη, τα κροσέ και τα knock out, το μποξ είναι ένα άθλημα αναπνοών.

Δεν έχει σημασία πόσο δυνατές μπουνιές ή τεχνική κατάρτιση διαθέτεις. Αν δεν έχεις μάθει να αναπνέεις σωστά, θα σου έχει κοπεί η αναπνοή στον δεύτερο γύρο και θα νιώθεις την κούραση σε όλο σου το σώμα. Θα έχεις χάσει το παιχνίδι από τον εαυτό σου.

Το παίρνεις το πράγμα από την αρχή. Δεν κάνεις κάνεις ποτέ βιαστικά κάτι που πρέπει να γίνετε βιαστικά. Φρόντισε οι ανάσες που παίρνεις να είναι ουσιαστικές. Ανάσες ζωής. Δεν χρειάζονται θεατρινισμοί. Επιβάλεις τον χρόνο σου σε αυτό που πρέπει να διεκπεραιώσεις, εξασφαλίζοντας ότι αυτό που πρέπει να γίνει θα γίνει, και θα γίνει στην ώρα του.

Μετράς επτά αναπνοές και προχωράς, αυτό είναι όλο. Πηγαίνεις προς το χτύπημα γιατί έχεις προετοιμαστεί να το δεκτείς. Δεν οπισθοχωρείς μήπως το αποφύγεις, η αναβολή είναι ένα πισωγύρισμα που μετατρέπει μια εκρεμότητα σε μια μόνιμη απειλή, γιγαντώνει το χτύπημα.

"Μην αναβάλλεις: ουσιαστικός κανόνας της ζωής" -Γιώργος Σεφέρης

Ακόμα κι αν έχεις κάνει λάθος, δεν κοιτάς πίσω, δεν μετανιώνεις, στηρίζεις την απόφασή σου και προχωράς. Υπενθυμίζεις απλώς στον εαυτό σου να μην επαναλάβει το ίδιο λάθος (θα το επαναλάβει, αλλά μην το κάνεις θέμα, πρέπει να μάθεις να ζεις και με αυτό).

"If there's magic in boxing, it's the magic of fighting battles beyond endurance, beyond cracked ribs, ruptured kidneys and detached retinas. It's the magic of risking everything for a dream that nobody sees but you." - Morgan Freeman (από το Million Dollar Baby, όπως και η μουσική)

5/5/2010

2010-05-05T18:43:00.001+03:00

Oι πολίτες δεν είναι πολίτες στην Ελλάδα. Πολίτης σημαίνει μέλος της πολιτείας με συγκεκριμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Οι πολίτες εδώ νιώθουν μόνο ότι έχουν δικαιώματα. Οπότε ζούμε σε ένα τρομερό μπάχαλο με πολιτικές, οι οποίες αναμασώνται εδώ και δεκαετίες με τον ίδιο τρόπο. Και αυτό φαίνεται κι από τον τρόπο που πολιτευόμαστε. Υπάρχει έλλειμμα γνώσης από τους πολίτες αλλά και από τους πολιτικούς που εκλέγουν οι πολίτες. Η πλειοψηφία των ψηφιζόντων έχει αίσθηση των πραγμάτων και όχι γνώση αυτών. Κι αυτό έχει αρχίσει να φαίνεται και στους θεσμούς της κοινωνίας. Πως τολμάει ένας πολιτικός να χρησιμοποιεί λέξεις όπως «πατρίδα», «τόπος» χωρίς ο ίδιος να αναλαμβάνει τις ευθύνες του ως μέρος του πολιτικού συστήματος που οδήγησε την χώρα σε αυτή την κατάσταση; Όταν συνεχίζει να κάνει κούφιες δηλώσεις και να μην παίρνει αποφάσεις, ρίσκα και να είναι απλά ένας καρεκλοκένταυρος, γιατί πολίτες τον ξαναψηφίζουν και τρέχουν να του σφίξουν το χέρι στις καφετέριες; Εν τέλει, ποια δημοκρατική κληρονομιά επικαλούνται ότι υπερασπίζονται αν όχι αυτή της ευθύνης που τους έχει δώσει ο ελληνικός λαός για την διαχείριση του κράτους;

Και τα πράγματα θα δυσκολεύουν όσο αρνούμαστε να κοιτάξουμε κατάματα τα προβλήματα που μαστίζουν χρόνια την κοινωνία μας. Οι θεσμοί θα χάσουν την αξία τους γιατί εμείς δεν φροντίσαμε να τους επανερμηνεύσουμε όπως κάθε δημοκρατική και αυτοθεσμιζόμενη κοινωνία οφείλει να κάνει. Γιατί θα έχουμε απολέσει εμείς οι ίδιοι τις δυνατότητες μας να ερμηνεύουμε και να ξορκίζουμε φαντάσματα του παρελθόντος. Η κοινωνίες δεν αυτοκτονούν, αλλά σίγουρα μπορούν να μπουν σε κόμα.

Σήμερα, λοιπόν, είχαμε τον τραγικό θάνατο τριών συνανθρώπων μας στην πυρπόληση ενός υποκαταστήματος τράπεζας στο κέντρο της Αθήνας. Την ίδια ώρα που γινόταν μια πολύ μεγάλη διαδήλωση ενάντια στα τελευταία μέτρα της κυβέρνησης. Κάποια ζωοειδή (πάλι) αμαύρωσαν την πορεία για να κάνουν το κομμάτι τους.

Δεν με ενδιαφέρει ποιος έκανε αυτή την ενέργεια, αφού δύσκολα θα το μάθουμε με σιγουριά.

Με ενδιαφέρει ότι χρησιμοποιείται από τα ΜΜΕ με κατάλληλη φρασεολογία ώστε να ρήξουν τις ευθύνες σε συγκεκριμένο χώρο και να συζητάμε πάλι τα ίδια και τα ίδια για το τι και που έχει πιάσει φωτιά. Που δεν βάζουμε ποτέ στο τραπέζι της συζήτησης τι μας έχει οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση και δεν μπορούμε σαν κοινωνία να βρούμε λύσεις στα προβλήματά μας.

Tο συμβάν είναι περισσότερο τραγικό από τον θάνατο τριών συμπολιτών μας. Η βαθιά συντηρητικότητα της ελληνικής κοινωνίας σε όλες τις υπομονάδες της (είτε είναι αστυνομία, είτε είναι ο α/α χώρος, είτε ο συνδικαλισμός), προστατεύεται από κοινωνία, συγκυρίες, γεωπολιτικό περιβάλλον - όσο μπορεί, όσο της επιτρέπουν οι κεραμίδες που κάθε τόσο πέφτουν επώδυνες ζητώντας εξηγήσεις και πράξη.

Εν τέλει, σαν κοινωνία έχουμε παγιδευτεί σε ένα κτίριο που καίγεται. Θα περιμένουμε τα ΜΜΕ να μας πουν αν καιγόμαστε;

Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε

2009-10-13T17:59:00.005+03:00

Αφορμή για το σημερινό post είναι το Nobel Prize in Physiology or Medicine για το 2009. Δόθηκε στους Elizabeth H. Blackburn, Carol W. Greider και Jack W. Szostak για:

"τις εργασίες τους στο ένζυμο τελομεράση και την ανακάλυψή τους για το πως τα χρωμοσώματα αντιγράφονται και προστατεύονται από την αποικοδόμηση" (περισσότερα εδώ)

Ωραία όλα όσα εδώ.

Μετά διάβασα ένα μήνυμα-συμπέρασμα κάποιου σε αυτή την είδηση:

"Ευτυχως που υπαρχουν επιστημονες που μεσα απο την ερευνα τους αποδεικνυουν πως το γενετικο υλικο ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΤΑΙ απο διαφορους μηχανισμους, πχ ένζυμο τελομεράση. Και προστατευεται ετσι ωστε να αποφευχθουν τυχον μεταβολλες του. Σκοπος του κυτταρου ειναι να διατηρησει το γενετικο υλικο που εχει. Ποσο ασχετα και ασταθη ειναι ολα αυτα που ισχυριζονται οι εξελικτικοι και πιστευουν πως προερχομαστε απο καποιον πιθηκο. Δεν μας ειπαν ομως (οι εξελεκτικοι) πως συμβαινει αυτο, απο την στιγμη το κυτταρο προστατευει το γενετικο του υλικο? θεωριες, θεωριες και παλι θεωριες.

Μπραβο στις κυριες για την ερευνα τους

Καθε οργανισμος κατα το ειδος αυτου,
οπως τους δημιουργησε ο Θεος."

Και με έβαλε λίγο σε σκέψεις περί δυο θεμάτων: την Θεωρία του Ευφυούς Σχεδιασμού και την ημιμάθεια.

Η Θεωρία του Ευφυούς Σχεδιασμού λέει ότι «ευφυείς αιτίες είναι απαραίτητες για να εξηγήσουν την περίπλοκη, πλούσια σε πληροφορίες δομή της βιολογίας και ότι αυτές οι αιτίες μπορούν να ανακαλυφτούν εμπειρικά». Συγκεκριμένα βιολογικά χαρακτηριστικά καταρρίπτουν τις αρχές των «τυχαίων αλλαγών» της εξήγησης του Δαρβίνου. Φαίνονται να έχουν σχεδιαστεί. Εφόσον ο σχεδιασμός λογικά απαιτεί έναν ευφυή σχεδιαστή, η εμφάνιση του σχεδιασμού παραπέμπει στην ύπαρξη ενός Σχεδιαστή.

Μου θυμίζει περισσότερο αυτό που ο Ασίμωφ ονόμαζε "σύμπλεγμα του Φρανκενστάιν". Είναι περισσότερο μια λαϊκή πίστη, ένας φόβος ότι η επιστήμη καταδύεται σε βάθη όπου η ανθρώπινη γνώση δε θα έπρεπε να φτάνει, ότι πρόκειται για πράγματα που "είναι καλύτερο να μη γνωρίζει κανείς". Κι αυτό διότι η ανθρώπινη "ύβρις", η αλαζονεία του ανθρώπου που θέλει να γνωρίσει τα πάντα, θα φέρει την "νέμεση", την τιμωρία. Αποτυπώνεται πολύ καθαρά σε πλήθος πολιτιστικών δημιουργιών, από τη λογοτεχνία μέχρι τον κινηματογράφο, μέχρι και διάφορες παραεπιστημονικές ή παραθρησκευτικές δοξασίες. Είναι το κλισέ του ευφυούς αλλά "τρελού" επιστήμονα που πειραματίζεται με πράγματα που είναι "πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση" και αυτό οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του. Είναι το κλισέ του ρομπότ που στρέφεται ενάντια στον ανθρώπινο αφέντη του και τον καταστρέφει.

Πρόκειται μάλλον για μια επιβίωση μεταφυσικών δοξασιών και φόβου απέναντι στη φύση που φτάνουν τόσο παλιά όσο το "δέντρο της γνώσης" και η πρώτη μυθολογική "ύβρις", το φάγωμα του μήλου από τον Αδάμ και την Εύα. Από την άλλη βέβαια, μια αντίστοιχη "ύβρις", στην ελληνική μυθολογία αυτή τη φορά, το δώσιμο της φωτιάς (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) από τον Προμηθέα στους ανθρώπους αντιμετωπίζεται εντελώς διαφορετικά από τους τραγικούς της κλασσικής Αθήνας του αναπτυσσόμενου Λόγου: ο Προμηθέας παρουσιάζεται σχεδόν ως ήρωας, κάποιος που αντιστάθηκε στην πρόθεση του Δία να κρατήσει τους ανθρώπους στο σκοτάδι της άγνοιας. Όπως και να' χει, αυτό το μοτίβο διατρέχει τις περισσότερες ανθρώπινες κοινωνίες από την αρχαιότητα. Η βαθύτερη, η πιο ενδελεχής γνώση του κόσμου αντιστοιχεί στη σφαίρα του θεϊκού και ο άνθρωπος είναι αποκλεισμένος από αυτή. Η προσπάθεια να γίνει κτήμα ενός ανθρώπου, πόσο μάλλον ολόκληρης της κοινωνίας, οδηγεί αναπόφευκτα στην καταστροφή.

Δεν ξέρω που ακριβώς οφείλεται αυτή η δοξασία αλλά σίγουρα κάποιες νεώτερες τεχνολογίες της έχουν δώσει νέα ώθηση στις μέρες μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ατομική ενέργεια. Η απώλεια του ελέγχου πάνω στη θερμοπυρηνική σχάση αλλά και τα ίδια τα όπλα έχουν όντως τη δυνατότητα να καταστρέψουν τα πάντα. Ενδεχομένως και η μοριακή βιολογία με τις εφαρμογές της στη γενετική μηχανική έχουν τη δυνατότητα πρόκλησης μεγάλων οικολογικών καταστροφών.

Κι εδώ μπαίνει το θέμα της στάσης μας απέναντί τους. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι δε θα'πρεπε να αντιμετωπίζονται με ένα μεταφυσικό δέος αλλά με κριτήρια καθαρά κοινωνικής ωφέλειας και φυσικής οικολογικής ισορροπίας. Μιακοινωνία θα πρέπει να κρίνει πόσο ωφέλιμη κοινωνικά μπορεί να είναι μια τεχνολογία και κατά πόσον είναι βιώσιμη, όχι με οικονομικά, αλλά με οικολογικά κυρίως κριτήρια. Κι αυτή η κρίση μπορεί να γίνει ασφαλώς με επιστημονικά κριτήρια αλλά σίγουρα και με κοινωνικά. Κι εκεί μπαίνει το ζήτημα του κοινωνικού ελέγχου. Όχι ότι μια αυτόνομη κοινωνία δε θα κάνει ποτέ λανθασμένες επιλογές. Αλλά εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο μια απόφαση παρμένη σε συνθήκες αυτονομίας να εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα της ανθρωπότητας παρά μια απόφαση από κυβερνήσεις και καπιταλιστικές επιχειρήσεις.

Είναι βέβαια επιθυμητό νομίζω να μην υπάρχει και υπερβολικά στενός κοινωνικός έλεγχος πάνω στην επιστήμη καθώς σ' αυτή την περίπτωση η ύπαρξη κοινωνικών ταμπού, προκαταλήψεων και δογματισμών είναι δυνατόν να εμποδίσει τις προσπάθειες για την κατάκτηση μιας όσο το δυνατόν πιο "αντικειμενικής" γνώσης. Το παράδειγμα του Μεσαίωνα είναι νομίζω χαρακτηριστικό.

Αλλά δυστυχώς έχουμε ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ κονωνίας και τεχνολογικών επιτευγμάτων. Και τίθεται το ερώτημα κατά πόσο μπορεί ο μέσος άνθρωπος να παρακολουθήσει της εξελίξεις στην επιστήμη. Εγώ πιστεύω ότι μπορεί. Μπορεί όσο δεν μπορούσε ποτέ στην ιστορία του. Το Internet είναι γεμάτο με υλικό,άρθρα,βιβλία για όποιον ενδιαφέρεται (αν και θέλει προσοχή ποια site θα εμπιστευτείται). Στα torrents μπορεί κανείς να βρει δεκάδες χιλιάδες επιστημονικά βιβλία,εκλαικευμένα και μη. Αν είχαμε και καλύτερα οργανωμένες δημόσιες βιβλιοθήκες, θα ανέφερα κι αυτές. Αυτός είναι άλλωστε και ο βασικός στόχος της δημόσιας εκπαίδευσης, η παροχή ενός βασικού επιπέδου γνώσεων σε όλους τους πολίτες για την κατανόηση του κόσμου γύρω τους.

Οπότε το ζήτημα είναι τι κάνει ο καθένας μας για να κρίνει τα επιτεύγματα της επιστήμης. Επιλέγει να οχυρωθεί σε απόψεις που απορρίπτουν οτιδήποτε πολύπλοκο απλά και μόνο λόγω της πολυπλοκότητάς του ή να αποκτήσει ένα βασικό επίπεδο γνώσεων που θα του επιτρέπει να ερμηνεύει τα μελλοντικά "θαύματα" της επιστήμης και να κρίνει την επικινδυνότητά τους;

H τεχνική (εννοώ την τεχνολογία αλλά η λέξη "τεχνική" είναι νομίζω πιο κατάλληλη) έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ που εφευρέσεις όπως οι οπτικές ίνες και οι ψηφιακές φωτογραφικές θα έμοιαζαν σε οποιονδήποτε ανθρώπινο πολιτισμό πριν το Διαφωτισμό, όχι απλά "μαγικές" αλλά σχεδόν εξωγήινες! Εξαίρεση ίσως αποτελούν οι πρώτοι ιστορικά "επιστήμονες" της ελληνορωμαϊκής εποχής που αν και σίγουρα θα εντυπωσιάζονταν, διέθεταν σε σημαντικό βαθμό το εργαλείο του Λόγου ώστε να ήταν, πιστεύω, απλά περίεργοι :P. Η τεχνική καλπάζει τόσο ξέφρενα πλέον που σχεδόν ξεφεύγει κι από τα όρια κατανόησης και αποδοχής της μοντέρνας δυτικής κοινωνίας.

Και εκεί πιστεύω ότι χάνουν το παιχνίδι τα οικολογικά κινήματα. Στο ότι προσπαθούν να προβάλουν τις ιδέες τους κυρίως με πολιτικές θέσεις και όχι με επιστημονική τεκμηρίωση. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα προς εξέταση για κάθε ριζοσπαστικό κοινωνικό κίνημα.

Βύρωνος Ανάβασις*

2009-10-03T16:28:00.002+03:00

*Ανάβασις λέγεται η πορεία ενός στρατεύματος από την θάλασσα προς το εσωτερικό μιας χώρας.

Βιβλίο Α'

Τα όσα αφηγούμαι παρακάτω διαδραματίστηκαν μεταξύ 13:40 και 21:00 την Πέμπτη 1/10/2009.

"Δαρείου καὶ Παρυσάτιδος γίγνονται παῖδες δύο," εντάξει, πλάκα κάνω :P

Αποφασίσαμε με έναν φίλο μου από την σχολή να πάμε να δούμε tennis στο Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης που βρίσκεται στο Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών (το οποίο λέμε και ΟΑΚΑ). Φιλοξενείται το Vogue Athens Open εκεί, για όποιον ενδιαφέρεται.

Ξεκινάω, λοιπόν, κατά τις 13:30 από το σπίτι μου να πάω στο μετρό της Κατεχάκη για πάρω τους κατάλληλους συρμούς να φτάσω στο ΟΑΚΑ. Πλησιάζοντας, βλέπω ένα πανό της Χρυσής Αυγής στην γέφυρα του Calatrava και αρκετά μέλη της εν λόγω οργάνωσης να μοιράζουν στους περαστικούς φυλλάδια και μια εφημερίδα τους στην είσοδο του μετρό και στις διασταυρώσεις. Βιαζόμουν πολύ (γιατί, όπως πάντα, είχα αργήσει) και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία όταν με πλησίασε κάποιος από αυτούς να μου δώσει το προαναφερθέν έντυπο υλικό. Ακολουθεί η παρακάτω στιχομυθία:

- Όχι ευχαριστώ μην κάνεις τον κόπο, δεν πρόκειται να το διαβάσω. Δώσε το σε κάποιον που ενδιαφέρεται.
- Μα τι; Δεν είσαι πατριώτης; Έλληνας; Πάρε να ενημερωθείς.
- Μισός Κύπριος είμαι.
(Όλα αυτά ειπώθηκαν καθ' οδόν, μέχρι που έφτασα στις ηλεκτρικές σκάλες όπου και ο τύπος θεώρησε πρέπον να μην με αφήσει να συνεχίσω την πορεία μου)
- Λέμε και για την Κύπρο μέσα, μια Κύπρο Ελληνική! Εσύ θα τα ξέρεις και καλύτερα, πάρε να διαβάσεις!
- Όχι Κυπριακή;
(εντάξει, συμφωνώ, προκάλεσα την μοίρα μου λέγοντας αυτό, αλλά πρέπει σώνει και καλά να πάρω το φυλλάδιο + την εφημερίδα;)
Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε μία γυναίκα που είπε πως είναι υπάλληλος του μετρό και είπε: "Μην δίνεται αν δεν θέλει ο κόσμος γιατί βλέπετε ότι τα πετάει κάτω ο κόσμος. Και μαζέψτε τα αν μπορείτε γιατί θα έχουμε κανένα ατύχημα."

Εννοείται πως άρπαξα την ευκαιρία για να κατέβω με τις ηλεκτρικές σκάλες. Και φυσικά είδα το μετρό προς Αεροδρόμιο να φεύγει μόλις κατέβηκα στην αποβάθρα. Και φυσικά έχασα μετά το τραίνο του Προαστιακού όταν έφτασα Δουκίσσης Πλακεντίας. Είναι να μην σου κάτσει η ατυχία, γιατί όλα μετά πάνε στραβά, σαν αλυσιδωτή αντίδραση.

Φτάνω τελικά Νερατζιώτισσα και περνώντας την γέφυρα για να πάω απέναντι πετυχαίνω την Έλενα Δανιηλίδου! Κράταγε μια σακούλα με ψώνια και υπέθεσα ότι δεν θα έπαιζε εκείνη την ημέρα.

Παίρνω τον ηλεκτρικό και κατεβαίνω Ειρήνη. Συναντώ τον συνονόματο φίλο μου και ξεκινάει το ταξίδι της αναζήτησης του Ολυμπιακού Κέντρου Αντισφαίρισης. Ένας "υπεύθυνος" που ήταν στην είσοδο των εγκαταστάσεων, μας είπε ότι είναι "λοξά αριστερά". Ξεκινάμε κι εμείς. Πολύ περπάτημα, οι πινακίδες (όσες είχαν πάνω κατευθύνσεις) περισσότερο μπέρδευαν, παρά βοηθούσαν και ψυχή δεν υπήρχε γύρω. Αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε τι έγινε η οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων (ναι, μας είχε βαρέσει ο ήλιος). Καθώς περπατάγαμε, ρωτάγαμε κάποιους σεκιουριτάδες για να μας προσανατολίσουν στον προορισμό μας και πήραμε τις παρακάτω απαντήσεις:

"Κάπου πίσω από το στάδιο."
"Βρήκατε τώρα άνθρωπο να ρωτήσετε."
"Εγώ δεν ξέρω παιδιά, για τον αγώνα της ΑΕΚ ήρθα."
"Δεν ξέρω παιδιά, δεν ξέρω, δεν ξέρω." με μια φραπεδιά στο χέρι και την συνοδευτική κίνηση με το καλαμάκι που έχει ορίσει το σύμπαν του νεοέλληνα και δεν πρέπει ποτέ να διακόπτεται

Τέλος πάντων, μετά από 3 γύρους (και την διαπίστωση των απίστευτα αυστηρών μέτρων ασφαλείας όλων των εγκαταστάσεων) βρήκαμε το Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης. Σαν διψασμένοι οδοιπόροι από την πορεία στις ερήμους της Μικράς Ασίας, τρέξαμε στο κυλικείο για νερό. Μετά μπήκαμε στο κεντρικό γήπεδο, όπου έπαιζε η Ιταλίδα Maria Elena Camerin με την Ρουμάνα Ioana Raluca Olaru (η άλλη Ρουμάνα που μας έκανε εντύπωση φέτος, μαζί με την Sorana Cirstea). Η Ioana έχανε με 6-4 και 1-0 (έχοντας φάει break). Με το που μπήκαμε στο court, έκανε αυτή break και έφτανε να κερδίζει 3-1. Εκείνη την στιγμή αποφασίσαμε να πάμε σε καλύτερες θέσεις. Μόλις αρχίσαμε να προχωράμε, κάνει παρατήρηση η Ioana για μας στον διαιτητή ότι δεν μπορεί να συγκεντρωθεί! (εντάξει, δίκιο είχε αλλά αφού δεν ήταν να σερβίρει ακόμα, γιατί τόσο άγχος;) Πάντως της φέραμε γούρι. 6-1 πήρε το σετ και λίγο έλειψε να πάρει και το τρίτο, αλλά δεν έδειξε ψυχραιμία στους καίριους πόντους και έχασε το παιχνίδι.

Και μετά στο επόμενο παιχνίδι, ήταν η σειρά της Λένας. Ξαφνιάστηκα που είδα στον πίνακα του σκορ ότι θα παίξει γιατί όπως έγραψα, την είχα δει να επιστρέφει από το Mall μόλις 2,5 ώρες πριν. Μετά σκέφτηκα ότι είναι θέμα του κάθε τενίστα πως προετοιμάζεται πριν από κάθε παιχνίδι. Σίγουρα πάντως, ο αγώνας της με την Timea Bacsinszky ήταν πολύ καλύτερος από τον προηγούμενο. Είδαμε περισσότερο θέαμα και κάποιους θεαματικούς winners από την Λένα. Το κοινό ήταν μαζί της βέβαια. Και εκείνη δεν το απογοήτευσε νικώντας με 7-5, 6-3. Άρχιζε να νυχτώνει σιγά-σιγά και η ατμόσφαιρα στα τελευταία game ήταν αρκετά τεταμένη. Όλοι περίμεναν να πάρει η Έλενα τον τελευταίο πόντο για να ξεσπάσουν σε χειροκροτήματα και έντονες ζητωκραυγές. Και πραγματικά, τα άξιζε και με το παραπάνω! Γιατί όταν παίζεις με μπανταρισμένο το αριστερό πόδι και δεν διστάζεις να δείξεις καλό τένις για αυτούς που έχουν έρθει να σε παρακολουθήσουν, δεν μπορεί παρά να είναι δείγμα μεγάλης αθλητικής παιδείας.

Μετά κατευθυνθήκαμε προς τον ηλεκτρικό για να επιστρέψουμε. Πετύχαμε τους φιλάθλους της ΑΕΚ που πήγαιναν να παρακολουθήσουν το παιχνίδι με την Μπενφίκα (κέρδισε τελικά 1-0 η ΑΕΚ). Φυσικά, το άρωμα εκλογών δεν έλειπε. Υπήρχαν στις εισόδους των εγκαταστάσεων διανομείς φυλλαδίων βουλευτών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Επιστρέψαμε με τον συρμό του ηλεκτρικού και κάποια στιγμή μου ήρθε η έμπνευση να κατέβω Βικτώρια και να πάρω λεωφορείο για να γυρίσω σπίτι. Και ανεβαίνω τις σκάλες και ακούω:

"...Απευθύνομαι στους νέους. Στα νιάτα. Απευθύνομαι σ' εκείνους που αμφισβητούν την πολιτική. Στους bloggers που γράφουν μια νέα εποχή..."

Φτουουου.... Ξέχασα ότι ήταν η ομιλία του Παπανδρέου στο Πεδίο του Άρεως. Και παντού πράσινες σημαίες και άνθρωποι να φωνάζουν συνθήματα. Μεγάφωνα να εκπέμπουν την ομιλία του Παπανδρέου σε κομβικά σημεία της Πατησίων και άλλων οδών. Πέρασα από τον δρόμο πίσω από την εξέδρα και είδα τους κοστουμάτους σεκιουριτάδες του Παπανδρέου να φυλάνε την πίσω είσοδο της εξέδρας και να συνομιλούν με σύστημα ενδοεπικοινωνίας σαν να είναι πράκτορες ασφαλείας του προέδρου των ΗΠΑ. Παντού κάτω στην άσφαλτο βλέπω φυλλάδια βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και θυμήθηκα ένα από τα φετινά σποτ του ΠΑΣΟΚ. Λέει χαρακτηριστικά "Καθαρίζουμε με δική μας δαπάνη τον χώρο των συγκεντρώσεών μας.". Καλά, κοροϊδευόμαστε; Έτσι κάνεις "πράσινες πρωτοβουλίες"; Μήπως να καταργούσαν τελείως όλο αυτό χαρτομάνι; Εγώ προσωπικά ποτέ δεν έχω κάτσει να διαβάσω κάποιο από αυτά. Αλλά βέβαια, αν πουν τα ΜΜΕ ότι κάτι έχει αλλάξει, πρέπει κι εμείς να πιστέψουμε ότι κάτι όντως έχει αλλάξει. Η πραγματικότητα του "1984" στην Ελλάδα του 2009.

Περπάτησα όλο τον δρόμο από την πλατεία Βικτωρίας μέχρι το μετρό του Πανεπιστημίου. Το τελευταίο που άκουσα από την ομιλία του Παπανδρέου ήταν:

"...Και ρωτώ. Σας ρωτώ ειλικρινά: Υπάρχει Έλληνας, που πιστεύει ότι αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να πετύχει αυτή η χώρα; Υπάρχει έστω ένας Έλληνας, που να συμβιβάζεται με όσα ζούμε σήμερα σ' αυτή τη χώρα; Δεν υπάρχει κανένας.

Γι' αυτό είμαι εδώ, για να σας πω: Πάμε μαζί. Πάμε να τα αφήσουμε πίσω."

Το κέντρο της Αθήνας ήταν άδειο. Έλειπε η βαβούρα από τα μαρσαρίματα των αυτοκινήτων που είναι μόνιμο soundtrack της πόλης. Που και που ακούγονταν ανακοινώσεις από περίπτερα άλλων κομμάτων που συνάντησα καθώς πήγαινα στην στάση του μετρό. Πήρα τον συρμό και κατέβηκα στην στάση Αμπελοκήπων και από εκεί με τα πόδια σπίτι. Σκεφτόμουν το ρητορικό ερώτημα του Παπανδρέου, αλλά με αυτή την μορφή:

"Υπάρχει Έλληνας, που πιστεύει ότι αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να πετύχει αυτή η χώρα και να πιστεύει ότι μπορεί κάποια τωρινή πολιτική δύναμη να το αλλάξει;"

Όσο και να το σκεφτόμουν, όσο αισιόδοξος κι αν ήθελα να φανώ, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι μια πολιτική δύναμη μπορεί να το αλλάξει. Η παρουσία τους σήμερα μου έδωσε να καταλάβω ότι απλά υπάρχουν και δεν επιζητούν επίλυση προβλημάτων. Βρισκόμαστε σε ένα "προ-πολιτικό" στάδιο όπως έλεγε και ο Καστοριάδης. Στην ερώτηση για το τι κάνουν επιτέλους τα κομματικά επιτελεία, η απάντηση είναι ότι συντηρούν το σασπένς των εκλογών, για να φαίνονται απαραίτητοι!

Δεν θα γκρινιάξω παραπάνω. Τις ευχές μου στην Δανιηλίδου για τα παιχνίδια που έχει μέχρι τον τελικό της Κυριακής. Η πορεία της, ο χαρακτήρας της και η εργατικότητά της είναι το παράδειγμα που θέλει η Ελλάδα. Ζητείται επειγόντως η επανενεργοποίηση των αξιών της εργατικότητας και της ακεραιότητας. Πως το κατάφερες εσύ βρε Λένα;

Code of Behaviour

2009-05-16T11:52:00.006+03:00

Πάντα μου άρεσαν οι ταινίες του Michael Mann.

Αυτό που με κάνει να τις βλέπω ξανά και ξανά είναι οι χαρακτήρες που επιλέγει ο Mann για να μας διηγηθούν την ταινία του. Χαρακτήρες με έναν δικό τους κώδικα τιμής, πολλές φορές διαφορετικό από την κοινωνία στην οποία έτυχε να ζουν, αλλά πάντα προσηλωμένοι σε αυτόν. Μοναχικοί συνήθως, με τυφλή αφοσίωση στο επάγγελμά τους και την πεποίθηση ότι δεν πρόκειται να αποτύχουν, όχι όσο ακολουθούν τον δικό τους κώδικα τιμής αφού ξέρουν να ιεραρχούν τις προτεραιότητές τους. Μοιάζουν σαν ιππότες σε έναν κόσμο που η ιπποσύνη έχει χαθεί, άνθρωποι που επιλέγουν να ζουν διαφορετικά και με αυτόν τον τρόπο να επιτυγχάνουν πάντα τους στόχους τους σαν η μοίρα να τους ανταμείβει απλόχερα για αυτό τους το καπρίτσιο, αυτή τους την εμμονή σε έναν τρόπο ζωής που τους κάνει να ξεχωρίζουν από την ομήγυρή τους. Ίσως η τύχη να ευνοεί τέτοιους χαρακτήρες, τουλάχιστον στο σύμπαν του Mann.

Η πραγματική ζωή δεν είναι σαν το σύμπαν του Mann. Είναι γεμάτοι από προκλήσεις που μας καλούν να παραβούμε τον όποιο κώδικα έχουμε επιλέξει να ορίζει τις πράξεις μας. Επιλέγουμε να υποτάξουμε τις επιθυμίες μας σε αυτό τον κώδικα και να ζήσουμε με μια πικρία να μας διακατέχει ή να ακολουθήσουμε την καρδιά μας ελπίζοντας για κάτι που στο μυαλό φαντάζει αδύνατο αλλά με τους κανόνες της καρδιάς πέρα για πέρα εφικτό;

Το σενάριο δεν είναι γραμμένο και το τέλος δεν φαντάζει “happy” (τουλάχιστον, όχι στις ταινίες του Mann).

Θλιβερή επέτειος: ΤΕΛΟΣ

2009-04-22T00:44:00.004+03:00

Για τις ημέρες, για να μην παίρνουν τα μυαλά μας αέρα:

Ιδιοκόσμοι παντού

2009-04-17T15:12:00.005+03:00

Αυτές τις μέρες με βασανίζει μια φράση από το βιβλίο Tractatus Logico-Philosophicus του Ludwig Wittgenstein. Είναι η πρόταση 5.6:

" Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου."

Για να ορίσουμε τι ήθελε να πει ο Wittgenstein με αυτή την ρήση, πρέπει να δούμε το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο γράφτηκε. Ήταν επηρεασμένος από τον Bertrand Russell ότι ο κόσμος μπορεί να περιγραφεί μέσα από τα μαθηματικά, συνεπώς προσπάθησε να βρει μια μαθηματική λογική γλώσσα για να τον ερμηνεύσει.Πίστεψε ότι με μια τέτοια γλώσσα, όλα τα αναπάντητα ερωτήματα που μας βασανίζουν θα μπορούσαν να λυθούν μέσω μαθηματικών εξισώσεων.

Χτίζοντας πάνω σε αυτή την ιδέα, προσπάθησε να δείξει ότι τα εκφραστικά μέσα μιας γλώσσας μας υπαγορεύουν και ποια προβλήματα είμαστε ικανοί να λύσουμε. Συνεπώς, κατά τον Wittgenstein, η γλώσσα κάποιου καθορίζει και τα όρια του κόσμου του. Με τι επιλέγει να βασανίζει (αν θέλει) το μυαλό του.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο σύνθετο, αν σκεφτεί κανείς πόσο διαστρεβλωμένες έχει ο καθένας από εμάς κάποιες έννοιες. Για παράδειγμα, ποια η σημασία του όρου "φασισμός" για έναν φασίστα; Μπορεί να γίνει μια εποικοδομητική συζήτηση ανάμεσα σε ανθρώπους με διαφορετική αντίληψη για κάποια έννοια;

Να δίνετε προσοχή στην γλώσσα του άλλου. Μπορεί να σας πει περισσότερα από το "ταμπελάκι" που έχει επιλέξει να προβάλει.

2009-04-10T20:36:00.002+03:00

Εδώ και κάτι μέρες έλαβα ένα e-mail με την παρακάτω προτροπή:

Σάββατο 11 Απριλίου 2009

Μποϊκοτάζ στις καφετέριες

Προωθήστε το σε όσους περισσότερους μπορείτε!

Συμφωνώ ότι οι τιμές στις καφετέριες είναι κάπως υψηλές αναλογικά με τις υπηρεσίες που σου προσφέρουν αλλά μάλλον ξεχνάμε δύο πράγματα που ισχύουν για την ελληνική "παραδοσιακή" έξοδο για καφέ:

Στην Ελλάδα μπορείς να παραγγείλεις έναν καφέ και να κάτσεις όοοοοοοοοοσο θέλεις. Βέβαια γενικά είμαστε πρωταθλητές σε αυτό το θέμα, αλλά όποτε έχω κάτσει για καφέ στο εξωτερικό, σπάνια κάθεται μια παρέα πάνω από 1 ώρα.
Τα μαγαζιά στα οποία υπάρχουν τραπέζια μέχρι και στα ταβάνια τραβάνε τον πιο πολύ κόσμο! Κι ας έχουν άθλιο καφέ, κι ας έχουν άθλια ατμόσφαιρα. Ο κόσμος βγαίνει έξω απλά για να δει άλλο κόσμο. Συνεπώς, ποσός τους νοιάζει αν ο καφές που θα πιουν είναι καλός.

Έπειτα, όλες αυτές οι συλλογικές και καλά κινήσεις για να χτυπήσουμε την αγορά μου φαίνονται τελείως αναποτελεσματικές. Λες και άμα κόψει η κίνηση στις καφετέριες ένα Σάββατο θα ευαισθητοποιηθούν οι ιδιοκτήτες να μειώσουν τις τιμές τους και να παρέχουν περισσότερες υπηρεσίες στους πελάτες τους

Σαν την "Ώρα της Γης" και τις "Παγκόσμιες μέρες του..." ένα πράγμα. Τέτοιες κινήσεις λειτουργούν ως άλλοθι, που μας επιτρέπει να είμαστε αδιάφοροι τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Για το θέμα του καφέ, αν δεν θες να τα σκας στις καφετέριες, πάρε στο χέρι και πήγαινε βόλτα με την παρέα σου σε κανένα πάρκο ή στο Θησείο με την απίστευτη θέα της Ακρόπολης (έχει και ωραίο καιρό αυτές τις μέρες, ό,τι πρέπει).

Μην κατασκευάζουμε οι ίδιοι την μιζέρια μας. Διέξοδοι και εναλλακτικές υπάρχουν για να περάσουμε καλά και να την δούμε αλλιώς. Τώρα με μποϊκοτάζ και άλλα τέτοια πυροτεχνήματα, μάλλον ψάχνουμε θέματα για καφεδοσυζήτηση!

Υ.Γ. Επειδή η ανάρτηση πήγαινε αρχικά για την τηλε-οικολογία που γενικά προβάλλεται:

Το πόσο ευαίσθητος είναι κάποιος για το περιβάλλον εξαρτάται από την καθημερινή του συμπεριφορά και όχι από το αν θα γίνει οικολόγος της μιας ώρας για να πάρει την πρωτιά μια χώρα που το κράτος και επίσημα αδιαφορεί για το περιβάλλον. Δείτε εδώ για την εκτροπή του Αχελώου, γιατί με αυτό το ζήτημα κοντεύω να χάσω τα μυαλά μου! Περιβαλλοντικό έργο σου λέει ο Λαρισαίος...

Where is my time?

2009-04-02T20:04:00.006+03:00

Είμαι στο εργαστήριο και καθαρίζω τον πάγκο μου. Η ώρα έχει πάει 5 και έξω αρχίζει και βραδιάζει. Η ατμόσφαιρα του εργαστηρίου είναι ακόμη βαριά από την υγρασία των υδρόλουτρων που μια ώρα πριν έβραζαν για να θερμάνουν τα μίγμα τους αντίδρασης του κάθε φοιτητή. Ανοίγω το παράθυρο για να μπει φρέσκος άερας και κατευθύνομαι προς το κυλικείο για να δω ποιοι άλλοι έχουν μείνει στη σχολή. Οι διάδρομοι είναι άδειοι και επικρατεί μια εκνευριστική σιωπή. Τίποτα δεν θυμίζει την πολυκοσμία του μεσημεριού. Μου θυμίζει πως είναι μια πολυσύχναστη λεωφόρος στις πρώτες πρωϊνές ώρες.

Μόνο τότε συνειδητοποιώ πως είναι όταν είναι γεμάτες, όταν αυτοκίνητα ανεβοκατεβαίνουν με μεγάλη ταχύτητα και πλήθος κόσμου οργώνει τα πεζοδρόμια. Όλοι βιάζονται να πάνε κάπου, αλλά όλοι διαλέγουν διαφορετικό τρόπο. Ορίζουν την δική τους πορεία (μια νοητή ευθεία που είναι αυτονόητο ότι δεν πρέπει να επέμβει κανείς) και επιλέγουν τον τρόπο για να πορευτούνε. Αναρωτιέμαι κάθε φορά τι είναι αυτός που τους ωθεί να περπατάνε και να είναι τόσο ανυπόμονοι. Μια γυναίκα με επιτηδευμένο ντύσιμο και μεγάλα γυαλιά ηλίου έχει δημιουργήσει μια φούσκα γύρω της, σαν να θέλει να ξεχάσει που είναι. Ένας άλλος με αποφασιστικά βήματα και χαρτοφύλακα στο χέρι, να μιλάει στον εαυτό του πριν δεις ότι έχει μια συσκευή bluetooth στο αυτί του. Άλλος κοιτάει αφηρημένα, έχοντας χαθεί σε μια σκέψη ή σε μια εικόνα που περνάει δίπλα του, άλλος χτυπάει τα πόδια του νευρικά. Μου αρέσει να κοιτάζω τα πρόσωπα όλων αυτών των αγνώστων και να προσπαθώ να μαντέψω την ιστορία που τους συνοδεύει Να αποκρυπτογραφήσω τι είναι αυτό που τους δίνει μορφή στο βλέμα τους.

Όλα αυτά τα βλέμματα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που μερικές φορές βιάζονται τόσο που πέφτουν πάνω σου, σκοντάφτουν στο πεζοδρόμιο, χτυπάνε με τη τσάντα τους τη τσάντα σου, σε πατάνε για να μπουν πρώτοι, στο μετρό ή το λεωφορείο. Και μετά, αφού εισέλθουν βίαια για μερικά δευτερόλεπτα στη ζωή σου, φεύγουν για πάντα. Εξαφανίζονται μυστηριωδώς, για να αντικατασταθούν από άλλους, που με μαθηματική ακρίβεια θα συμπεριφερθούν πάνω-κάτω με τον ίδιο τρόπο. Χωρίς όμως να είναι οι ίδιοι.

Η καθημερινότητα συμπεριφέρεται σαν ένα χαοτικό σύστημα στο οποίο οι φαινομενικά ίδιες αρχικές συνθήκες μπορούν να δώσουν τελείως διαφορετική συμπεριφορά, καταρρίπτοντας μια ντετερμινιστική δυνατότητα πρόβλεψης.

Οι περισσότεροι έχουν βλέμμα σκυθρωπό, κουρασμένο ή τσαντισμένο,σαν να προσπαθούν να σου επιτεθούν, να βροντοφωνάξουν “είμαι κι εγώ εδώ!”. Κι έτσι κατάλαβα ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπους είναι ο χρόνος που αναλώνουμε σε μηχανιστικές ασχολίες ρουτίνας που δεν θρέφουν το σώμα ή το μυαλό μας. Θέλουμε τόσο πολύ να τελείωνουμε μαζί τους που δεν συνειδητοποιούμε τον χρόνο που χάνουμε με αυτές τις ασχολίες. Και να προσπαθήσω να βρω μια θεραπεία για αυτό.

Όταν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, οι εποχές, χρόνια ολόκληρα περνούν από πάνω σου και εσύ έχεις ξεχάσει πια να χαίρεσαι το πρωί όταν ξυπνάς. Να παρατηρείς το άνθισμα των δέντρων που φαίνονται μετά βίας από το παράθυρό σου. Να απαντάς με ένα ευγενικό βλέμμα σε μια κοπέλα που σε ρωτάει ποια είναι η επόμενη στάση. Να ερωτεύεσαι. Να βρίσκεις τρόπους να την κάνεις να χαμογελά γιατί αυτό είναι το πρώτο που πρόσεξες πάνω της. Να περπατάς στο δρόμο και να μην θυμίζεις απειλή, αλλά μια γλυκιά υπόσχεση. Να μην στέκεσαι αμήχανα μέσα σ’ένα μπαρ, κρατώντας ένα ποτό στο χέρι και ανταλλάσοντας με φωναχτά κοινότοπες ανοησίες με τους υπόλοιπους, αλλά να χορεύεις, να φλερτάρεις, να μοιράζεσαι, να επικοινωνείς. Να κάνεις το χρόνο που περνάει να έχει μια κάποια αξία, και κάθε λεπτό που φεύγει από πάνω σου να φεύγει γεμάτο, πλήρες, χορτασμένο. Να μην περιμένεις μια μεγάλη απώλεια για να ξυπνήσεις. Να παραμένεις ζωντανός στις επάλξεις, έτσι κι αλλιώς.

Κάνε τον χρόνο φίλο και συνοδοιπόρο, που μπορεί να μοιάζει εχθρός πολλές φορές, αλλά είναι εκεί για να μας δώσει μερικά μαθήματα.

*******

(Η εικόνα είναι από μια διάβαση της Σανγκάης. Την "έκλεψα" από εδώ.)

Καιρός να ρίξω ένα μικρό καθάρισμα εδώ μέσα...

2009-04-01T22:06:00.004+03:00

Πρέπει να αρχίσω να ξεσκονίζω αυτό τον χώρο γιατί τον έχω παρατήσει πολύυυυυυυυ...

Δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο :P

Και για να το αποδείξω, θα αρχίσω να γράφω από αύριο

Θα μου πείτε, γιατί όχι από σήμερα;

Γιατί μου αρέσει να λουφάρω!

Back from Baghamas

2008-08-22T20:03:00.002+03:00

Τέλειωσε η εξεταστική, πήγα τις διακοπές και έχω αρχίσει να μπαίνω σε μια μικρή καθημερινή ρουτίνα (ερχόμενης και της εξεταστικής του Σεπτέμβρη).

Δεν έγγραφα τόσο καιρό γιατί ήθελα να ηρεμήσω (πρέπει να είχα υπερκόπωση αλλά δεν την έγραψα στο ιατρικό ιστορικό μου). Απόλαυσα τις διακοπές μου στο έπακρο για να ξαναγεμίσουν κάπως οι μπαταρίες μου (που κάθε χρόνο χάνουν όλο και περισσότερη ενέργεια!). Το πρόγραμμα είχε Κύπρο και συχνές εξορμήσεις στην Λευκάδα.

Η τελετή έναρξης των Κινέζων πως σας φάνηκε; Εμένα με ενθουσίασε το καλλιτεχνικό μέρος (και ας λένε ότι θέλουν κάποιοι παραθυράδες εδώ στην Ελλάδα). Ο Zhang Yimou έκανε πάλι το θαύμα του. Ήταν σαν να έβλεπα εικόνες από το Hero σε ζωντανή εκτέλεση. Και η μουσική του Tan Dun έδεσε το γλυκό. Ήταν η επίδειξη δύναμης μιας υπερδύναμης. Και με αυτό, δεν έχω πρόβλημα.

Καλό μας χειμώνα!

Υ.Γ.1 : O Roger Federer δεν είναι πια νούμερο 1 στην κατάταξη. Πρέπει να αρχίσω να το συνειδητοποιώ!

Υ.Γ. 2: Ο τίτλος δεν έχει λάθος. Κοιτάξτε εδώ.

Friends

2008-06-12T17:51:00.003+03:00

Υπάρχει καλύτερος τρόπος για να συνοδέψει κανείς το μεσημεριανό φαγητό του Σαββατοκύριακου; Απλά θεσμός!

Αγαπημένος χαρακτήρας, μακρά ο Chandler. Οι ατάκες που πετάει είναι όλα τα λεφτά.

Σε αυτό το κομμάτι εμφανίζεται και η Elle Macpherson (μια από τις πολλές guest star του show).

Εξαφθοριούχο θείο

2008-06-05T23:27:00.003+03:00

... ή αλλιώς "Η αξία ενός πειράματος".

Δεν είχα την δυνατότητα όταν ήμουν στο σχολείο να συνδυάσω το μάθημα της χημείας με κάποιο πείραμα. Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί από εσάς έχετε ανάλογες εμπειρίες. Συνήθως τα πειράματα που έχει την δυνατότητα να δείξει ένας καθηγητής χημικός στους μαθητές του είναι ελάχιστα και το λιγότερο απίστευτα βαρετά. Να 'ναι καλά το υπουργείο για τις σχολικές εγκαταστάσεις (αλλά εδώ θα μου πείτε δεν υπάρχουν αίθουσες για να γίνεται μάθημα, θα υπάρχει ένα καλά εξοπλισμένο εργαστήριο).

Αποτέλεσμα λοιπόν της απουσίας πειραμάτων από το σχολικό πρόγραμμα (τόσο στο μάθημα της χημείας όσο και της φυσικής) είναι το μάθημα να γίνεται απίστευτα ΒΑΡΕΤΟ. Είναι λες και είμαστε σε εποχές αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων που πετάνε ιδέες από το πουθενά δίχως να έχουν ένα πείραμα να τις επιβεβαιώνει (ποιος είπε ότι δεν υπάρχει κλασική παιδεία στο λύκειο; :P).

Αυτή η ρημάδα φράση, "Παιδιά, πρέπει να βγάλουμε την ύλη." έχει καταστρέψει όλη την βασική εκπαίδευση. Το μάθημα έχει καταντήσει να είναι ένα απλό μαρκάρισμα σελίδων του σχολικού εγχειριδίου - βίβλος. Δεν αναπτύσσει στον μαθητή την έννοια της βιβλιογραφίας. Ιδιαίτερα στο μάθημα της Ιστορίας, η κατάσταση είναι ακόμα πιο τραγική. Αλλά για το σχολικά εγχειρίδια θα αναφερθώ σε άλλη ανάρτηση.

Πάμε στην ουσία της ανάρτησης. Έχετε ακούσει για το ήλιο (He) φαντάζομαι. Αυτό που σε κάνει να ακούγεσαι σαν στρουμφάκι. Καιρός να έλθετε σε επαφή με το εξαφθοριούχο θείο (SF₆) αυτό που μετατρέπει την φωνή σας σαν αυτή του Barry White. Αιτία; Η ένωση είναι πιο βαριά από τον αέρα που εισπνέουμε και συνεπώς οι φωνητικές μας χορδές πάλλονται σε διαφορετική συχνότητα. Επίσης, βοηθάει στο να φτιάχνεις καραβάκια από αλουμίνιο που αιωρούνται:

Κάτι τέτοια είναι που δίνουν την ευκαιρία να καταλάβω τη μαγεία της χημείας (ή της φυσικής αν θέλετε). Είμαι σίγουρος ότι θα έδινε κίνητρο σε πάρα πολλούς "κακούς" μαθητές να μην βλέπουν το σχολείο σαν αγγαρεία αλλά σαν χώρο απόκτησης γνώσεων-εργαλείων για την υπόλοιπη ζωή τους.

Όπως είπε και ο υπουργός, χρεάζεται ένα γερό σοκ (αλλά νομίζω ότι το χρειάζονται αυτοί!):

First Contact

2008-05-30T18:18:00.007+03:00

Είδα στο Internet ότι ανακαλύφθηκε μια νέα φυλή στις ζούγκλες του Αμαζονίου. Έβγαλαν μερικές αεροφωτογραφίες:

Η είδηση με γέμισε με απίστευτη χαρά! Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ζουν με τελείως διαφορετικούς ρυθμούς από τον υπόλοιπο "πολιτισμένο" κόσμο.

Μόλις το αεροπλάνο πέρασε για πρώτη φορά πάνω από το χωριό τους, οι κάτοικοί του διασκορπίστηκαν στο δάσος. Όταν επέστρεψε σε λίγες ώρες, είχαν βάψει όλο τους το σώμα κόκκινο και με τα τόξα τους έριχναν βέλη στο αεροπλάνο. Τότε τους φωτογράφησε πρώτη φορά. Η φωτογραφία και η "ανακάλυψη" έκανε το γύρω του κόσμου για να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος για την ύπαρξη αυτών των απομονωμένων φυλών. Ζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια με τα ίδια έθιμα και βλέπουν τον τρόπο ζωή τους να απειλείται από την παράνομη υλοτόμηση. Πολλές φορές, υλοτόμοι συγκρούονται βίαια με νεοευρεθέντες φυλές. Η κυβέρνηση της Βραζιλίας έχει επιλέξει να μην επέμβει στον τρόπο ζωής αυτών των φυλών, μην θέλοντας να τους "δυτικοποιήσει".

"What is happening in this region is a monumental crime against the natural world, the tribes, the fauna and is further testimony to the complete irrationality with which we, the 'civilized' ones, treat the world," δήλωσε υπεύθυνος της υπηρεσίας της κυβέρνησης για θέματα Ινδιάνων και τονίζει ότι "We did the overflight to show their houses, to show they are there, to show they exist."

Και πραγματικά είναι δικαίωμά τους να επιλέγουν οι ίδιοι τον τρόπο ζωής τους. Εμείς οι ανεπτυγμένοι δεν μπορούμε να επιβιώσουμε 15 λεπτά μέσα στην ζούγκλα και αυτοί το έχουν καταφέρει τόσο καιρό. Υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές στον τρόπο που βλέπουμε την φύση. Είναι κυνηγοί και δεν επεμβαίνουν στο περιβάλλον προσπαθώντας να το τιθασεύσουν στις ανάγκες τους. Είναι μέρος της ζούγκλας. Πόσο δυστυχισμένοι θα ένιωθαν άραγε αν ζούσαν σαν κι εμάς;

Υπάρχουν πάνω από 100 τέτοιες φυλές, οι μισές από τις οποίες βρίσκονται στην Βραζιλία και το Περού.

Πηγή: Reuters

Πολλά σαν σήμερα...

2008-05-29T16:57:00.002+03:00

Τελικά η 29 Μαΐου είναι μέρα με πολλά γεγονότα. Ενδεικτικά αναφέρω τα παρακάτω:

1453 - Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης λήγει με την κατάληψη της πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους.

1829 - Πεθαίνει ο χημικός Humphry Davy. Απλά θρύλος. Ανακάλυψε πολλά νέα στοιχεία και καταπιάστηκε με πολλά αντικείμενα. Είπε πως η μεγαλύτερη ανακαλυψή του ήταν ο Michael Faraday (άλλος θρύλος). Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πειράματα που έκανε (μαζί με τον Davy) ήταν όταν κατάφερε να προκαλέσει ανάφλεξη σε ένα διαμάντι (με τις ακτίνες του ηλίου) αποδεικνύοντας ότι αποτελείται από άνθρακα.

1886 - Ο χημικός John Pemberton βάζει την πρώτη διαφήμισή το Atlanta Journal για ένα φαρμακό του ονόματι Coca-Cola.

1922 - Γεννιέται ο συνθέτης και αρχιτέκτονας Ιάννης Ξενάκης. Κοιτάξτε το έργο του, πραγματικά αξίζει.

1953 - Ο Sir Edmund Hillary και ο Tenzing Norgay γίνονται οι πρώτοι άνθρωποι που κατακτάνε την κορυφή του Everest.

1968 - Η Manchester United κερδίζει στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλου (σημερινό Champion's League) την Benfica me 4 -1 στο παλιό Wembley. Γίνεται η πρώτη αγγλική ομάδα που κατακτά αυτό τον τίτλο.

1985 - Η τραγωδία του Heysel Stadium στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλου μεταξύ Juventus και Liverpool συγκλονίζει την Ευρώπη. 39 άνθρωποι χάνουν την ζωή τους και εκατοντάδες τραυματίζονται. Η UEFA θα απαγορέψει για 5 χρόνια (+1 για την Liverpool) την συμμετοχή όλων των αγγλικών ομάδων σε διοργανώσεις της.

2005 - Η Γαλλία απορρίπτει με δημοψήφισμα το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα.

Ενέργεια, ενέργεια, ενέργεια!

2008-05-29T01:48:00.002+03:00

Αγωγοί από την μητέρα Ρωσία, μαύρος χρυσός από την Ανατολή, πυρηνικά όνειρα από το ευρωπαϊκό lobby, ανεμογενήτριες, φωτοβολταϊκά και γεωθερμική ενέργεια, υδροηλεκτρικά και ατμοηλεκτρικά εργοστάδια από την άλλη. Χάσατε την... ενέργειά σας; :P Τελικά είναι δύσκολος ο δρόμος για την εξασφάλιση της ενεργειακής επάρκειας.

Έχει τεθεί τις τελευταίες εβδομάδες θέμα για το αν θα πρέπει η Ελλάδα να αναζητήσει μια νέα πηγή ενέργειας που θα την τροφοδοτήσει για την νέα χιλιετία. Έχουν ακουστεί πολλά, και όπως συνηθίζω να λέω, η αλήθεια βρίσκεται στην τομές των απόψεων. Κοινώς, κανείς δεν έχει απόλυτο δίκιο!

Εντάξει δεν θα πω ότι η πυρηνική ενέργεια είναι πράσινη (αν και κατά μια έννοια θα μπορούσε, αφού δεν επιδεινώνει τόσο πολύ το φαινόμενο του θερμοκηπίου αναλογικά με την ενέργεια που παράγει) ούτε ότι τα ατμοηλεκτρικά που θέλει να ανοίξει η ΔΕΗ βγάζουν ρύπους "άκακους σαν την πορτοκαλάδα με ανθρακικό που πίνουμε" όπως είχε πει και ο πρόεδρος της ΔΕΗ. Αλλά το ενεργειακό πρόβλημα υπάρχει και αν συνεχίσουμε να εξαρτόμαστε από πετρέλαιο και γενικά από μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, καήκαμε (βασικά την έχουμε ήδη πάθει αλλά τέλος πάντων). Και δεν πρέπει να πέσουμε θύματα διαφόρων καρτέλ που θέλουν να επιβιώσει το προϊόν τους βαφτιζόντας το "πράσινο" με κάτι έρευνες της πλάκας. Στην Αμερική για παράδειγμα, η ACCCE (American Coalition for Clean Coal Electricity) προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί "καθαρό κάρβουνο" σαν πράσινη πηγή ενέργειας. Η προπαγάνδα στην υπηρεσία του κέρδους.

Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι μια ελπίδα, ωστόσο δεν έχουν γίνει απαραίτητες έρευνες που να αποδεικνύουν ότι μπορούν να κατασκευαστούν εγκαταστάσεις που να παράγουν ενέργεια εφάμιλλη αυτής που παράγουν οι αντίστοιχες των μη ανανεώσιμων. Μπορούν ωστόσο να δώσουν την απαραίτητη ενέργεια για να λειτουργήσει ένα σπίτι ή ένας οικισμός. Και αυτό είναι το μεγάλο ατού των ανανεώσιμων. Εκεί πρέπει να γίνει η εφαρμογή τους.

Όσον αφορά την πυρηνική ενέργεια τώρα. Πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά το ενδεχόμενο υιοθέτηση της. Υπάρχουν δύο είδη για να παραχθεί. Η πυρηνική σχάση και η πυρηνική σύντηξη. Όλες βασίζονται στην περίφημη εξίσωση E=mC². Η πρώτη μέθοδος είναι αυτή που εφαρμόζεται στα τωρινά πυρηνικά εργοστάσια, ενώ δεύτερη έχει μεν επιτευχθεί σε πολλές εργαστηριακές εγκαταστάσεις αλλά σε βιομηχανική κλίμακα, ακόμα να δούμε το... θαύμα. Αν θέλουμε ένα σίγουρο (και καθαρό!) μέλλον πρέπει να βάλουμε τα λεφτά μας στη σύντηξη. Μάλιστα με χρήση δευτερίου από το θαλασσινό νερό θα εξασφαλίσουμε 150 δισεκατομμύρια χρόνια ενεργειακής επάρκειας σύμφωνα με τις ενεργειακές απαιτήσεις του 1995 (για μια σύγκριση μεγέθους, το σύμπαν έχει ηλικία μόλις 13,7 δισεκατομμυρίων ετών). Προφανώς δεν έχει επιτευχθεί ακόμα αυτή η διαδικασία, αλλά η Ε.Ε. έχει επενδύσει πολλά λεφτά για να το κάνει πραγματικότητα (θα ψάξω περισσότερα για αυτό το πρόγραμμα).

Η ουσία είναι ότι θέλουμε όλο και περισσότερη ενέργεια. Αυτή την στιγμή βρισκόμαστε μπροστά σε μια ενεργειακή κρίση, με ένα σημαντικό ποσοστό ανθρώπων του πλανήτη να μην έχουν πρόσβαση σε απαραίτητες ποσότητες ενέργειας. Αν θέλουμε να επιβιώσουμε (πόσο μάλλον να αναπτυχθούμε) πρέπει να πάρουμε κάποιες γερές αποφάσεις και ένα πλάνο σε βάθος χρόνου για να εξασφαλίσουμε μια έξοδο από αυτή την κρίση. Πριν μας κόψουν το ρεύμα...

Για όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για την ενέργεια σύντηξης κοιτάξτε εδώ.

Glory, glory, Man United!!

2008-05-22T16:17:00.006+03:00

Αν δεν γράφω στο blog αυτές τις μέρες καλό είναι να ξέρετε τι θα φταίει.

H εικόνα μιλά από μόνη της:

Για όλους τους κόκκινους διαβόλους!

Ιδιογράφως

2008-05-20T16:55:00.005+03:00

Η Ανέφελη με προέτρεψε να γράψω ένα σημείωμα και και να συμμετάσχω κι εγώ στο παιχνίδι με τα σημειώματα των ελληνόφωνων ιστολόγων.

Διάλεξα μια φράση από μια μικρή ιστορία του Franz Kafka.

Όροι-κανόνες του παιχνιδιού :
1. Γράψε
2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία!
5. Ανέφερε οτι είναι για το http://www.autographcollectors.blogspot.com/(επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)

Δεν θα προσκαλέσω κάποιον, γιατί δεν διαβάζουν και πολλοί το blog μου αυτή την στιγμή! Όποιος θέλει, ελεύθερα!

2008-05-17T01:41:00.002+03:00

Χρειάζομαι έναν καλό, μερακλίδικο ελληνικό καφέ για να με ξυπνήσει μου φαίνεται.

Αύριο το πρωί θα δοκιμάσω να φτιάξω έναν όπως τον απολάμβανε ο Μάνος Κατράκης. Το μυστικό του ήταν πως δεν τον ανακάτευε (σαν χημικός, μου φαίνεται ανήκουστο!). Νερό στο μπρίκι, μπόλικο καφέ και μια στρώση ζάχαρη από πάνω. Και μετά τα αφήνεις να "λιώσουν" μόνα τους, να δώσουν τα αρώματά τους. Σαν η ζάχαρη να είναι τελευταία χιόνια του χειμώνα που λιώνουν όταν έρχεται η άνοιξη και αισθάνεσαι στον αέρα τις καινούργιες μυρωδιές.

Λέτε να είναι και στάση ζωής; Όσο περισσότερο ανακατεύεις τα πράγματα στη ζωή, τόσο περισσότερο κινδεύουν να χάσουν το άρωμα τους. Και ποιος ξέρει αν θα είναι ωραίο το νέο τους άρωμα...

*Και για το χημικό μέρος της ανάρτησης, μία μικρή λίστα με την περιεκτικότητα σε καφεϊνη μερικών καθημερινών ροφημάτων:
Καφές φίλτρου 80-135 mg, Καφές στιγμής 63 mg, Ντεκαφεϊνέ 5 mg, Τσάι 50 mg, Πράσινο τσάι 30 mg, Ρόφημα κακάο 4 mg, Coca-cola 34 mg

Επίδραση της καφεϊνης στην κατασκευή του ιστού μιας αράχνης:

Πηγή: Wikipedia

Google laser day

2008-05-16T23:21:00.007+03:00

Όποιος έτυχε να περάσει από το Google σήμερα, θα πρόσεξε το παραπάνω banner.

Η αιτία που η διάσημη μηχανή αναζήτησης επέλεξε αυτή την εικόνα; Σαν σήμερα το 1960 ο Theodore Maiman έκανε την πρώτη επιτυχημένη δοκιμή laser στο κοινό.

Μια σταγόνα laser

2008-05-13T23:42:00.005+03:00

Βρήκα μια ωραία φωτογραφία στο net και είπα να την ανεβάσω εδώ να την δείτε.

Αυτή η φωτογραφία αναρτήθηκε έξω από ένα εργαστήριο του Stanford το 1970.

Πρόκειται για ένα από τα πρώτα βήματα στην δημιουργία των βρώσιμων (ναι, φαγώσιμων :P) laser. Ουσιαστικά είναι μια μορφή laser χρωστικής, που χησιμοποιεί σαν laser medium την φλουορεσκεΐνη. Δουλειά της είναι να πάρει τα διεγερμένα άτομα (που έχουν δημιοργηθεί λόγω πληθυσμιακής αναστροφής) και να προκάλέσει την σύγχρονη αποδιέγερση τους με εκπομπή φωτονίων προς την ίδια κατεύθυνση. Προσέξτε την μικρή πράσινη γραμμή στα αριστερά της σταγόνας. Αυτή είναι η τελική δέσμη του laser. Pure magic!

Βενζίνη ούτε για δείγμα... στα αυτοκίνητα

2008-05-12T21:47:00.004+03:00

Η Αθήνα σήμερα ήταν απίστευτη. Δρόμοι με φυσιολογική κυκλοφορία, λεωφορεία που έρχονται στην ώρα τους, γρήγορη πρόσβαση, ξέγνοιαστες βόλτες. Τα καλά της απεργίας των βυτιοφόρων.
Από την άλλη, οι "προνοητικοί" συμπατριώτες μας έσπευσαν να προμηθευτούν τα απαραίτητα (στα Carrefour ας πούμε, άδειασε ο πάγκος με τις γκροφρέτες) για να επιζήσουν της βιβλικής καταστροφής που είναι προ των πυλών. Ούτε οι 7 πληγές να έρχονταν...

Για όσους είναι αποδεσμεύνοι από την διδακτοτορία του πετρελαίου και δεν θα ψάχνουν την δόση τους σε κάποιο από τα λιγοστά βενζινάδικα που λειτουργούν, εύχομαι να περάσουν τις μέρες της απεργίας χαλαρααααά! ;) Βγάλτε το 2x2 σας, και ξεκινήστε τις βόλτες.

Για του Αθηναίους, σας προτείνω να περάσετε από την Έκθεση βιβλίου στην Διονυσίου Αραιοπαγείτου. Πολλά βιβλία... Περισσότερα εδώ.

Τρέχω να προλάβω τα μπισκοτάκια από την Cookie Land, γιατί δεν ξέρω αν θα τα βγάλω πέρα αυτές τις μέρες :p

Ο χημικός και η τύφλα του

2008-05-09T23:47:00.005+03:00

*Κλικ στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση.

Πείτε μου εσείς ποιο είναι πρώτο περίεργο που βλέπετε σε αυτή την εικόνα.

Θα σας πω εγώ αργότερα ποιο ήταν το πρώτο περίεργο που παρατήρησα. Φταίει ο κλάδος βλέπετε...

Κοινωνία της πληροφόρησης

2008-01-04T17:41:00.002+02:00

Είχα μια συζήτηση χτες βράδυ (απ' αυτές που κάνεις λίγο πριν κοιμηθείς και σε αφήνουν για λίγο ξάγρυπνο στο κρεββάτι για να τις σκεφτείς) για το πόσο τυχερή είναι η γενιά μας που έχει τόσα μέσα πληροφόρησης και μάλιστα από πολλές διαφορετικές απόψεις σε κάθε ζήτημα. Ψηφιακή εποχή σου λένε. Όλα στα πόδια σου (για την ακρίβεια στο πληκτρολόγιό σου αλλά θέλει καιρό ακόμα για να μπει αυτή η φράση στο λεξικό του Μπαμπινιώτη).

Τι ωραία, λοιπόν, μπορείς να διαβάζεις για την δημοσιονομική πολιτική της Ζιμπάμπουε την δεκαετία του '80 ενώ κατεβάζεις Heroes, Prison Break και Lost (έμαθα ότι τέλειωσε και η απεργία των σεναριογράφων, πήραν ξανά φωτιά οι ADSL!). Ποιος έχεις τόσο χρόνο όμως; Δεν σας τρομάζει η τόση μεγάλη προσφορά πληροφοριών; Μέσα από την wikipedia κατάλαβα πραγματικά τι σημαίνουν τόσα χρόνια ιστορίας και δημιουργίας της ανθρωπότητας (μόνο την ποικιλία στη μουσική να κοιτάξει κανείς... κουράζεται!). Αφήστε που οι ειδήσεις από κάθε γωνιά (και μοίρα μην σας πω) της γης πέφτουν βροχή (τόσα δισεκατομμύρια είμαστε).

Γεννιέται λοιπόν το ερώτημα μήπως σήμερα υπάρχει υπερπληροφόρηση. Δεν το πιστεύω, αλλά ξέρετε σαν πολλά μας δίνουν ελεύθερα. Θυμάμαι μια σκηνή στο A.I. που ο Dr. Know (ένα ολόγραμμα που απαντάει σε όποια ερώτηση του κάνεις, με το αζημείωτο φυσικά) λέει στον πρωταγωνιστή:
Starving minds, welcome to Dr. Know! Where fast food for thought is served up 24 hours a day, in 40, 000 locations nationwide. Ask. Dr. Know - there's nothing I don't know!

Question me you pay the fee, two for five you get one for free!

Πιστεύω ότι στο μέλλον έτσι θα παρέχεται η γνώση. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έστησαν μια ολόκληρη αυτοκρατορία βασισμένη στην απόκρυψη της γνώσης από τον λαό (ακόμα και από τον Φαραώ σε αρκετές περιπτώσεις). Η γνώση είναι πολύ ακριβή για να μην την πληρώνεις.

Από την άλλη όμως, πως γίνεται σήμερα στην κοινωνία της πληροφόρησης, να υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να αγνοούν ή μάλλον καλύτερα να εθελοτυφλούν μπροστά στις σύγχρονες εξελίξεις; Μήπως στην κοινωνία της πληροφόρησης είναι έγκλημα να μην ενημερώνεσαι;

Kι επειδή αυτό μου θυμίζει επικουρική συζήτηση με τον pittermilk (που πάντα τις αφήνουμε στο κενό γιατί κάπως έχουμε κουραστεί στο τέλος) λέω να την αφήσω εδώ. Θέλω λίγο καιρό ακόμα για να συνηθίσω ξανά να γράφω σε blog!

Comeback Now: Redux

2008-01-04T17:02:00.000+02:00

Στο τσακ ήμουν να φτιάξω trailer για αυτό το post, αλλά βαρέθηκα! Αλλά την μουσικούλα την είχα επιλέξει ήδη οπότε πάρτε:

Είπα να ξαναεπιστρέψω στη μπλογκόσφαιρα (ελπίζω αυτή τη φορά στα σοβαρά!). Έχω μαζέψει αρκετές ιδέες που θέλω να γράψω εδώ πέρα οπότε να περνάτε που και που.

Με βασανίζει τελευταία ένα βιοποριστικής σημασίας ερώτημα:

Ο Ταρζάν γιατί δεν είχε γένια;

Περιμένω απαντήσεις!

Αυθεντίες στο Χάος

2007-11-11T23:04:00.000+02:00

Αφορμή για το συγκεκριμένο post ήταν αυτό το άρθρο .

Ναι καλά διαβάσατε, ο Einstein μπορεί και να έκανε λάθος! Τι σημασία έχει όμως, δεν μας εξυπηρέτησαν μια χαρά οι ιδέες του ως εδώ; Ναι σίγουρα αλλά ό,τι δεν στηρίζεται σε ακλόνητα επιχειρήματα δεν μπορεί να έχει θέση στην επιστήμη αν θέλουμε να διατηρήσουμε την αξιοπιστία της. Αυτό ήταν το λάθος των παλαιότερων κοινωνιών, η ανάδειξη δηλαδή ορισμένων ανθρώπων σε αυθεντίες των οποίων οι θεωρίες θα ήταν απαράβατοι νόμοι. Αυτό έγινε με τον Αριστοτέλη, τον Νεύτωνα αλλά όχι και με τον Εinstein. Σήμερα, η διαρκής ανάπτυξη όλων των επιστημών οφείλεται στην συνεχή αμφισβήτηση των όσων θεωρούνται ήδη "κεκτημένα". Προχωράνε μπροστά ρίχνοντας που και που και μια ματιά πίσω.

Μην αρχίσετε τώρα να λέτε "Ε τότε γιατί να διδάσκουμε ξεπερασμένα πράγματα;". Η κατάκτηση της γνώσης μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την δημιουργία στον μαθητή της ψευδαίσθησης ότι με τις γνώσεις που κατακτά μπορεί να εξηγήσει τα πάντα. Μόνο έτσι θα αποκτήσει το κίνητρο για να συνεχίσει.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν ξέρουμε τίποτα! 'Η για την ακρίβεια, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τίποτα πλήρως. Δεν ξέρουμε για ποιον λόγο η φύση έχει επιλέξει πίσω από μια πρόσοψη τάξης να κρύβει έναν περίεργο τύπο χάους και μέσα στο πιο βαθύ χάος να κρύβεται ένα ακόμα πιο περίεργο είδος τάξης.

Χάος, παντού χάος...

Οι διακοπές μου

2007-11-07T22:28:00.000+02:00

Δεν μπορώ να πω ότι είχα κάποια ποικιλία στους καλοκαιρινούς μου προορισμούς. Η παλιά (16 και καλοκαίρια :P) δοκιμασμένη συνταγή της ιδιαίτερης πατρίδας μου της Κύπρου ήταν, είναι και θα είναι το κατεξοχήν μέρος χαλάρωσης και περιπέτειας για τα καλοκαίρια.

21 ξαδέρφια συνιστούν Κύπρο! (καλά εντάξει δεν έχω και τόσα πολλά αλλά με τα κυπριακά σόια ποτέ δεν ξέρεις :P). Δυστυχώς εδώ που είμαι τώρα δεν έχω φωτογραφιές να ανεβάσω γι' αυτό αρκεστείτε σε αυτές που βρήκα στο net.

Αυτό το νησί τα έχει όλα. Κυριολεκτικά, μπορείς να κάνεις ό,τι βαστάει η ψυχή σου. Συνδυάζει βουνό και θάλασσα και οι αποστάσεις είναι πολύ μικρές λόγω του καταπληκτικού δικτύου αυτοκινητόδρομων (καμία σχέση με το Ελλάντα) αν και εκεί οδηγάνε ανάποδα (ή στην Ελλάδα οδηγάνε ανάποδα, δεν ξέρω είμαι διχασμένος σε αυτό το ζήτημα, υποθέτω είναι θέμα προοπτικής). Μην ξεχνάμε και την Αγία Νάπα έτσι, δεύτερο πιο κοσμοπολίτικο μέρος για clubbing μετά την Ibiza (και ας λέει η Μύκονος ό,τι θέλει). Για να φανταστείτε κίνηση, πάνε τους ξένους τουρίστες κατευθείαν από το αεροδρόμιο στην Αγία Νάπα και φεύγοντας δεν έχουν πάρει ιδέα ότι είναι χωριό της Κύπρου. Γι' αυτό λέω εγώ να γίνει αυτονόμηση της περιοχής...

Η μάμα μου (ο τόνος είναι στην σωστή θέση) έτρεχε εμένα και τις αδερφές μου από μουσείο σε μουσείο και ενίοτε από παραλία σε παραλία. Μπάνια έκανα πολλά, χρώμα δεν έπαιρνα ποτέ. Εγώ και το φτυάρι μου (είχα ένα πλαστικό που έπρεπε να περάσω τα έξι μου για να το ξεπεράσω σε ύψος!) χτίσαμε και γκρεμίσαμε κάστρα, σκάψαμε τάφρους και εκσφενδονίσαμε άμμους. Άρα ψέματα σας λέω, έπαιρνα χρώμα. Το χρώμα της άμμου (ή μάλλον την ίδια την άμμο, που είχε και την κακή συνήθεια να μπαίνει και στο αυτοκίνητο του θείου μου). Την μόνη παραλία που δεν έσκαψα ήταν αυτή της Πέτρας του Ρωμιού. Είναι προφανές το γιατί:

Όταν μεγάλωσα λίγο, περιόρισα τις εξορμήσεις μου στις παραλίες και άρχισα να ανακαλύπτω την πόλη της Λευκωσίας.Καφές στα γραφικά cafe της πόλης και παγωτό στο ζαχαροπλαστείο του Ηράκλη (πάλι ο τόνος είναι σωστός), το καλύτερο παγωτό που έχω φάει ποτέ. Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα είχα την ευκαιρία να δω το μεγαλύτερο μέρος του παλιού κέντρου και να θαυμάσω την μεσαιωνική αρχιτεκτονική αυτής της πόλης, κληρονομιά από το πέρασμα των σταυροφόρων. Είδα κι άλλα βέβαια, αλλά για αυτά θα ανεφερθώ σε άλλο post.

Ένα άλλο αξιομνημόνευτο χαρακτηριστικό των διακοπών μου ήταν το φαΐ. Κυπριακή σούβλα (μου έμαθε τα μυστικά ο παππούς), κλέφτικο και σεφταλιές. Πωωωω, σεφταλιές... Απίστευτο πιάτο. Η μυρωδιά του και μόνο με κάνει να πεθυμήσω το νησί.

Αυτό το καλοκαίρι, πρέπει να ξαναματαπάω!

Υ.Γ. sishoy, δυστυχώς τώρα βρήκα το χρόνο να το γράψω. Άτιμη εξεταστική...

Ψηφιακά Νεκροταφεία

2007-09-27T13:49:00.000+03:00

Ψηφιακά Νεκροταφεία

Πρεμιέρα στο 13ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου, Νύχτες Πρεμιέρας
Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου, 9.00 μμ
Κινηματογράφος Απόλλων, Σταδίου 19

Ο “Εξάντας” ακολούθησε την διαδρομή της στρεβλής ανάπτυξης που δολοφονεί ανθρώπους στον τρίτο κόσμο και υπονομεύει το μέλλον του πλανήτη. Από την Silicon Valley, την Μέκκα της υψηλής τεχνολογίας στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, ως την Κίνα της οποίας ολόκληρες επαρχίες, ζουν από την ανακύκλωση ηλεκτρονικών αποβλήτων με ενδιάμεσους σταθμούς, το Σιάτλ των ΗΠΑ και το Λονδίνο, κατέγραψε εικόνες που μόνο ευχάριστες δεν είναι. Ούτε για την Κίνα που ετοιμάζεται να δεχθεί σε λίγους μήνες «τη μεγάλη γιορτή του αθλητισμού και της ανθρωπότητας», τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ούτε για τον «ανεπτυγμένο» δυτικό μας πολιτισμό, που φροντίζει να σπρώχνει στα κρυφά τα τοξικά του απόβλητα, κάτω από το φτηνό χαλί των υπο-ανάπτυξη χωρών.

Και για όσους δεν μένουν Αθήνα, Τετάρτη 31 Οκτωβρίου στις 10 μμ. στη ΝΕΤ

Το πρόβλημα της διαχείρησης των ψηφιακών αποβλημάτων αρχίζει να γίνεται όλο και πιο πιεστικό για τις ανεπτυγμένες χώρες. Να δούμε αν το καταλάβουμε πριν να είναι αργά και γίνει το μεγάλο μπαμ.

Περισσότερες πληροφορίες http://exandas.ert.gr/

Προτεραιότητες

2007-09-25T23:09:00.000+03:00

Η ανομβρία του blog μου καλά κρατεί. Φταίνε κι οι μέρες.

Αυτό τον καιρό έχω κυριολεκτικά πήξει μέσα στο σπίτι. Η εξεταστική (τριπλή δόση ασφαλώς) έχει αρχίσει να με επηρεάζει αρνητικά σε σημείο που αρχίζω να αναθεωρώ την ιεράρχηση των πραγμάτων με τα οποία καταπιάνομαι. Έτσι ήρθε (αναπόφευκτα) ένα μισάωρο ανασκόπησης της χρονιάς και συλλογίστηκα τι (δεν) έκανα. Ξέρετε, οι στιγμές που νιώθουμε μικροί και ασήμαντοι και ότι δεν πρόκειται να καταφέρουμε τίποτα... Και γκρινιάζουμε κιόλας! Την μισώ την γκρίνια...

Είμαι γενικά της άποψης ότι ό,τι και να κάνεις θα μαζέψεις εμπειρίες. Και πιάτα να καθαρίζεις κάθε μέρα (μια ασχολία που αρχίζει και γίνεται συνήθεια προς μεγάλη χαρά και ανακούφιση της αδερφής μου) θα μάθεις κάτι. Κάθε ασχολία συμβάλλει στην συλλογή εμπειριών. Δεν μπορώ όμως να μην τα βάζω με τον εαυτό μου όταν σπαταλώ τον χρόνο μου κατά περιόδους χωρίς να παράγω κάποιο έργο (τόσο για μένα όσο και για τους άλλους).

Να'μαι πάλι που γκρινιάζω! Και δεν έχω χρόνο ούτε για γκρίνια. Έχω πολλά να κάνω αυτή την σεζόν. Πείτε αυτή την ανάρτηση σαν μια δέσμευση (ναι, είμαι ακόμα σε κλίμα εκλογών) ότι δεν θα αθετήσω την υποσχεσή μου. Οι προτεραιοτητές μου να μην μείνουν λέξεις σε ένα κομμάτι χαρτί.

Υ.Γ. sishoy, δεν ξέχασα την προσκλησή σου. Θα επανέλθω σύντομα!

50 χρόνια πριν

2007-09-16T20:42:00.000+03:00

Επειδή ακούγονται λόγια περί "αλλαγής του πολιτικού σκηνικού" και άλλα τέτοια, διαβάστε το παρακάτω άρθρο:

Διαβάζοντας κάποιος 10 πολύ συγκεκριμένες ειδήσεις γενικότερου πολιτικού περιεχομένου που αναφέρονται στη συνέχεια και διαθέτοντας σχετικά επαρκείς γνώσεις της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, αναρωτιέται εάν αυτές αφορούν ειδησεογραφία του 2007 ή γεγονότα που συνέβησαν ακριβώς μισό αιώνα ενωρίτερα, το 1957.

Ιδού λοιπόν αυτές οι 10 ειδήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να δημοσιευθούν είτε σήμερα είτε πριν από 50 χρόνια με την ίδια δημοσιογραφική εγκυρότητα και αίσθηση επικαιρότητας:

1. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής έχει κάθε λόγο να είναι αισιόδοξος ότι με την ετυμηγορία των Ελλήνων ψηφοφόρων θα κυβερνήσει άνετα για άλλα τέσσερα χρόνια και θα κλείσει έτσι την πρώτη του οκταετία στην εξουσία.

2. Ο κ. Καραμανλής έχει και ένα ακόμη λόγο να είναι αισιόδοξος για την πολιτική του σταδιοδρομία: έχει όλο το μέλλον μπροστά του, αφού αν και είναι ήδη εκλεγμένος πρωθυπουργός, δεν παύει να είναι ακόμη νέος, μόλις 51 ετών όντας ο νεότερος πρωθυπουργός της χώρας όταν ανέλαβε καθήκοντα, αφού ήταν μόλις 48 ετών.

3. Όπως όλα δείχνουν, οι εκλογές που έρχονται θα οδηγήσουν σε μία πεντακομματική βουλή, αυτό όμως δεν δείχνει να φοβίζει τον κ. Καραμανλή.

4. Η αισιόδοξη βεβαιότητα του Κ. Καραμανλή πηγάζει από διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς είναι το γεγονός πως ο ηγέτης της κεντρώας αντιπολίτευσης, ο Γεώργιος Παπανδρέου, αμφισβητείται από τους εσωκομματικούς του αντιπάλους του οι οποίοι περιμένουν σε πρώτη ευκαιρία να του αρπάξουν την προεδρική καρέκλα, με πρώτο και καλύτερο τον κ. Βενιζέλο. Βέβαια, ο Γ. Παπανδρέου δεν είναι άπειρος πολιτικός. Έχει αναλάβει διάφορα κυβερνητικά πόστα, όπως π.χ. το υπουργείο Παιδείας το οποίο ανέλαβε στα 42 του χρόνια και το άφησε 2 χρόνια μετά στα 44 του.

5. Ένας ακόμη λόγος που προξενεί αισιοδοξία στον αρχηγό της κυβερνώσας συντηρητικής παράταξης είναι και το γεγονός πως και σε άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, οι κυβερνήσεις είναι δεξιές, όπως για παράδειγμα στη Γερμανία όπου κυβερνούν οι Χριστιανοδημοκράτες.

6. Από την πλευρά της, η κεντρώα (αλλά και η αριστερή) αντιπολίτευση αισιοδοξεί, πως στην Ελλάδα θα πέσει από τη κυβέρνηση η Δεξιά, αφού όλα δείχνουν πως στην μεγάλη σύμμαχο, τις ΗΠΑ, έρχεται το τέλος της ρεπουμπλικανικής οκταετίας και ο επόμενος πρόεδρος θα είναι ο δημοκρατικός υποψήφιος, ο οποίος αν και ανήκει σε μία ομάδα πληθυσμού που ως τώρα ήταν αδιανόητο πως θα έβγαζε πρόεδρο, εν τούτοις είναι δημοφιλής ενώ προέρχεται και από πολιτική οικογένεια.

7. Ένα από τα θέματα που κυριαρχούν στις ελληνικές εφημερίδες αναφορικά με την εξωτερική πολιτική της χώρας είναι τα γεγονότα στην Τουρκία, όπου οι εκλογές ανέδειξαν νικητή και πρωθυπουργό έναν πολέμιο του στρατιωτικού κατεστημένου ο οποίος είναι ευνοϊκά προσκείμενος στο πολιτικό Ισλάμ.

8. Στα της εξωτερικής πολιτικής του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή θα πρέπει να επισημανθεί η πρωτοφανής σε σημασία κίνηση να συσφίξει τις οικονομικές σχέσεις της Αθήνας με τη Μόσχα, κάτι που σύμφωνα με τους γνώστες του παρασκηνίου "θορύβησε" την Ουάσιγκτον.

9. Στα της εσωτερικής διοίκησης, ο κ. Καραμανλής κατηγορήθηκε για αρκετές επιλογές του. Ενδεικτικό ήταν, ότι στις χειρότερες στη μέχρι τότε θητεία του θεομηνίες, οι οποίες οδήγησαν σε χιλιάδες άστεγους, στην καταστροφή του χώρου ενός ιστορικού μουσείου και σε οικονομικό αδιέξοδο ενός ολόκληρου νομού, δεν έδειξε την πολιτική αποφασιστικότητα που απαιτείτο, ενώ απέκλεισε και τις δημοτικές αρχές και τους τοπικούς φορείς από οποιεσδήποτε διαχειριστικές αποφάσεις.

10. Στα της γενικότερης οικονομικής πολιτικής, αξίζει να επισημάνουμε ότι ένα από τα κυριότερα γεγονότα της χρονιάς αφορούσε στην ανεξέλεγκτη διαχείριση εκ μέρους των ασφαλιστικών οργανισμών των αξιογράφων τους (ομόλογα, κ.λπ.) χωρίς να ζητείται η έγκριση της Τράπεζας της Ελλάδος.

Όσοι βιάστηκαν να απαντήσουν πως τα παραπάνω γεγονότα αφορούν στο 2007 και όχι στο 1957, δεν θα πρέπει να ξεχνούν για κάθε μία από τις παραπάνω 10 ειδήσεις ότι:

(1) Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός το 1955 και κέρδισε τις εκλογικές αναμετρήσεις έως το 1963 οπότε παραιτήθηκε και απλώς ο Κώστας Καραμανλής στοχεύει σε επανεκλογή του στις εκλογές του 2007.

(2) Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1907, έχει δηλαδή κλείσει το 1957 την ηλικία των 50 ετών και έχει μπει στα 51 και ασφαλώς είναι σύμπτωση το ότι ο Κώστας Καραμανλής γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1956 οπότε εφέτος, το 2007, είναι 51 ετών. Και οι δύο έγιναν πρωθυπουργοί σε ηλικία 48 ετών (το 1955 και το 2004 αντίστοιχα).

(3) Στις εκλογές που διενεργήθηκαν τον επόμενο χρόνο, το 1958, στη βουλή εκπροσωπήθηκαν πέντε σχηματισμοί: δύο κόμματα και τρεις συνασπισμοί (1: ΕΡΕ, 2: Κόμμα Φιλελευθέρων, 3: ΕΔΑ και ανεξάρτητοι εκλεγέντες με το ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ, 4: Ένωσις Λαϊκού Κόμματος που απετέλεσε ενιαίο σχηματισμό 6 κομμάτων και 5: Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωσις η οποία εκπροσωπούσε 5 κόμματα). Το 2007, οι σφυγμομετρήσεις δείχνουν πεντακομματική βουλή με ένα κεντροδεξιό κόμμα, ένα δεξιό, ένα κεντροαριστερό και δύο αριστερά, ωστόσο αυτές δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί μέσω της ψήφου των Ελλήνων.

(4) Ο Σοφοκλής Βενιζέλος ήταν εκείνος ο οποίος αμφισβήτησε ανοικτά και εντόνως τον ηγετικό ρόλο του Γεωργίου Παπανδρέου στην κεντρώα παράταξη... Τόσο ο Γεώργιος Παπανδρέου ο πρεσβύτερος (1888 – 1968) όσο και ο Γεώργιος Παπανδρέου ο νεώτερος (1952-) ανέλαβαν το υπουργείο Παιδείας σε ηλικία 42 ετών και το παρέδωσαν σε ηλικία 44 ετών (1930 – 1932 ο πρώτος και 1994 – 1996 ο δεύτερος).

(5)Το 1957, καγκελάριος της Γερμανίας ήταν ο Χριστιανοδημοκράτης Κόνραντ Αντενάουερ.

(6) Μετά το τέλος της οκταετίας του Ρεπουμπλικανού Αϊζενχάουερ, θα εκλεγόταν ο Δημοκρατικός Τζων Κέννεντυ, ο οποίος ήταν ο πρώτος καθολικός πρόεδρος, ενώ προερχόταν από οικογένεια πολιτικών (πατέρας και δύο αδέλφια πολιτικοί). Δεν αποκλείεται κάτι ανάλογο να συμβεί και το επόμενο έτος ώστε μετά το τέλος της οκταετίας του Ρεπουμπλικανού Τζωρτζ Μπους να εκλεγεί για πρώτη φορά γυναίκα πρόεδρος, η Δημοκρατική Χίλαρυ Ρόνταμ Κλίντον, σύζυγος του Μπιλ Κλίντον.

(7) Ο νικητής των εκλογών του 1950, του 1954 και του 1957 Αντνάν Μεντερές έδειξε "ύποπτη" για τους κεμαλικούς στρατηγούς ανοχή στην ισλαμική θρησκευτική παράδοση και ήλθε σε αντιπαράθεση με το στρατό, απομακρύνοντας από τις θέσεις τους κεμαλικούς αξιωματικούς προκειμένου να θέσει τις ένοπλες δυνάμεις υπό πολιτικό έλεγχο. Έπρεπε να περάσει μισός αιώνας για να "τολμήσει" ένας άλλος Τούρκος πολιτικός, ο Ταγίπ Ερντογάν.

(8) Παρά το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής, η Ελλάδα έκανε ήδη από το 1956 ανοίγματα στη Μόσχα και ήταν ενδεικτική τόσο η ανεπίσημη επίσκεψη του Σοβιετικού υπουργού Εξωτερικών, Ντιμίτρι Σεπίλωφ στην Αθήνα όσο και η εντυπωσιακή αύξηση των εμπορικών ανταλλαγών με την Ανατολική Ευρώπη (πάνω από 1.100% μεταξύ 1952 και 1958). Ανοίγματα που μισό αιώνα αργότερα συνεχίζονται με τη διπλωματία των αγωγών.

(9) Πρόκειται για τη "μαύρη" τετραετία του Βόλου και της Μαγνησίας, όταν η πόλη δοκιμάσθηκε μεταξύ 1954 και 1957 από επάλληλους σεισμούς και πλημμύρες των χειμάρρων της πόλης, οπότε επλήγη το μουσείο της πόλης με αποτέλεσμα το 1957 το Αρχαιολογικό Συμβούλιο να αποφασίσει την κατάργησή του.

(10) Από το 1957, με ειδικό νόμο της χρονιάς εκείνης, η Τράπεζα της Ελλάδος παρέχει υπηρεσίες θεματοφύλακα στους Ασφαλιστικούς Οργανισμούς, χωρίς όμως στις υπηρεσίες θεματοφύλακα να συμπεριλαμβάνονται η αξιολόγηση της επένδυσής τους σε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου ή ο έλεγχος των τιμών.

Αντί συμπεράσματος: Όταν αναφερόμαστε στις προηγμένες κοινωνίες συνηθίζουμε να λέμε πως "είναι 50 χρόνια μπροστά". Όταν όμως αναφερόμαστε σε καθυστερημένες κοινωνίες, λέμε πως "βρίσκονται 50 χρόνια πίσω". Οι "ωφελημένοι" από αυτό το χάσμα των 100 (50 + 50) χρόνων είναι ικανοί μέχρι και να ισχυριστούν πως ήδη από το 1957 η Ελλάδα βρισκόταν 50 χρόνια μπροστά! Κάποιοι άλλοι όμως, οι οποίοι ούτε "ξεχνούν" ούτε αρνούνται τα διδάγματα της ιστορίας, θα πουν πως η Ελλάδα βρίσκεται 50 χρόνια πίσω. Με τα ίδια προβλήματα, τα ίδια ονοματεπώνυμα, τις ίδιες αδυναμίες, την ίδια ανωριμότητα των ψηφοφόρων την οποία εντέλει την "πληρώνουν" τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους…

Από http://www.capital.gr/news.asp?Details=355236

Πάει καιρός πολύς...

2007-09-13T00:42:00.000+03:00

Έχω καιρό να επισκεφθώ αυτήν την γωνιά. Να ζητήσω συγνώμη για την ξαφνική μου απουσία και να σας πω ότι δεν έφταιγα εγώ (λες και θα έλεγα κάτι άλλο!). Ο υπολογιστής είχε πάει για επισκευή και όταν ήρθε, είχε και πάλι προβλήματα. Εδώ ισχύει το ρητό "αν θες να κάνεις μια δουλειά καλά, να την κάνεις μόνος σου". Μου έφαγε και αυτό κάποιο χρόνο. Μετά άρχισε η εξεταστική και το διάβασμα (λέμε τώρα...). Και όμως αυτό τον καιρό που έλειψα έγιναν τόσα πολλά...

Και θέλω να πω πολλά, αλλά ξέρετε πέρασε ο καιρός και πρέπει να κοιτάμε μπροστά. Να ρίχνουμε όμως που και που μια ματιά πίσω. Αν δεν θυμόμαστε εμείς, ποιοι θα τους πουν ότι ξέχασαν;

To soundtrack των εκλογών

2007-08-20T11:57:00.000+03:00

Έχει ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος και όλοι σας θα έχετε παρατηρήσει τις πυρετώδεις προετοιμασίες των μελλοντικών μας εκπροσώπων για να αποσπάσουμε την ψήφο μας (ή τον σταυρό, αν προτιμάτε).

Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από ένα συγκεκριμένο είδος μουσική. Το στομφώδες (επικό αν θέλετε) μουσικό κομμάτι συνοδεύει την είσοδο του σωτήρα, του προσωποποιημένου μεσία με το πλήθος να ζητωκραυγάζει ασταμάτητα, ακόμα και όταν ο ηγέτης του θέλει να εκθέσει τον πολιτικό του λόγο. Τελικά τον ακούει κανείς; Χρειάζεται μόνο αυτό το κομμάτι:

για να πορώσει το συγκεντρωμένο πλήθος.

Είναι από την Carmina Burana, έργο του Carl Orff, το κομμάτι O Fortuna με το οποίο αρχίζει και τελειώνει το έργο. Κρίμα που χρησιμοποιείται έτσι...

Άλλο ένα κλασσικό κομμάτι που χρησιμποιείται κατα κόρον τέτοια περίοδο. Από την μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου για την ταινία 1492: Conquest of Paradise του Ridley Scott. Η ταινία είχε μέτρια απόδοση στο box office αλλά το soundtrack τα πήγε περίφημα.

Τελευταία είχα ακούσει σε εκδήλωση:

Πάλι από τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, από την πρόσφατη ταινία Alexander.

Η προτασή μου για τις εκλογές είναι:

Μαυρίστε τους στην κυριολεξία :P

Athens 2004

2007-08-18T00:43:00.000+03:00

O Βαγγελάκης επιβάλλεται :P Αν θέλετε παίξτε το.

H Nakupenda με προέτρεψε να σας πω για τις εμπειρίες μου από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Τότε που για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια ήμασταν στο επίκεντρο της προσοχής του πλανήτη για κάτι καλό.

Τι μου άφησαν λοιπόν οι αγώνες:

* Την εθνική υπερηφάνια ότι δηλαδή μπορέσαμε να στήσουμε μια πολύ καλή αθλητική οργάνωση και να αναζωπυρώσουμε την ολυμπιακή ιδέα στον κόσμο. Έστω και για λίγο.

*Τον πρώτο μαραθώνιο που είδα στην ζωή μου. Θεατές να ζητωκραυγάζουν τους αθλητές και να τρέχουν δίπλα τους για να τους εμψυχώσουν. Οι Ιάπωνες (λάτρεις των μαραθωνίων) να τρέχουν σαν τρελοί με τις φωτογραφικές τους μηχανές για να μην χάσουν σκηνή! Και ο τερματισμός στο Καλλιμάρμαρο, με όλο το κοινό όρθιο να χειροκροτεί μέχρι και τον τελευταίο αθλητή. Εκεί κατάλαβα γιατί ο κλασσικός αθλητισμός εμπνέει ακόμα τα πλήθη.

*Το Ολυμπιακό Στάδιο, κόσμημα για την χώρα μας.

*Η τελετή έναρξης. Δέος μπροστά στο τι μπορούν οι κρυφές καλλιτεχνικές δυνάμεις της χώρας μας. Ήθελα να ήμουν εκεί :(((

*Το σκάνδαλο Κεντέρη-Θάνου και του προπονητή τους Χρήστου Τζέκου. Πως είχαμε πιστέψει ότι το πράγματα ήταν αλλιώς;

*Την επόμενη μέρα, όταν η πραγματική Ελλάδα ξαναγύρισε. Τότε κατάλαβα ότι οι Ολυμπιακοί ήταν όντως όνειρο θερινής περιόδου.

Καλώ (πάντα ήθελα να το πω αυτό :P) τους pittermilk, aggelika και iliaxtida να μας πουν τις δικές τους εντυπώσεις από τους αγώνες, στα blog τους.

Over and out.

Τι διαβάζατε σαν ήσασταν μικροί;

2007-08-11T16:22:00.000+03:00

Εγώ πάντως είχα διαβάσει με την κουτάλα τη σειρά "Ο παραμυθένιος κόσμος του δάσους"! Η μητέρα ξέρει πόσο την βασάνιζα να μου τα διαβάζει :)

Κάνουμε ένα γερό συγύρισμα στο σπίτι και επόμενο ήταν να πέσουν στα χέρια μου αυτά τα βιβλία. Θα βάλω και τα παιδιά μου να τα διαβάσουν! (ή μάλλον αυτά θα με βάλουν να τους τα διαβάσω :P) Ωραίες ιστορίες... Με κάνουν να αναρωτιέμαι γιατί δεν βγαίνουν σήμερα τόσο καλές ιστορίες για παιδιά.

Βρήκα αυτές τις εικόνες στο net (δυστυχώς υπάρχουν λίγες)

Οι κάτοικοι του δάσους

Στη χώρα των νάνων

Έρχονται οι Γίγαντες!

Οι Νεράιδες του δάσους

Τα μεγάλα ζιζάνια

Η παράξενη χώρα
(το αγαπημένο μου)

Το site του Στρατίκη, του ελληνικού εκδοτικού οίκου που τα έφερε στην Ελλάδα.

Πείτε μου ότι δεν είμαι ο μόνος που μεγάλωσα με αυτές τις ιστορίες!

Freeeedom!

2007-07-25T15:34:00.000+03:00

Get Your Own Player!

Επιτέλους έκλεισε για καλοκαίρι η σχολή! Άντε τώρα να απολαύσω ό,τι έχει μείνει...

Συγγνώμη που δεν έχω περάσει απο τα blog σας τελευταία, άλλα είχα κάτι τελευταίες δουλειές για την σχολή + το ότι βγήκε ο νέος Harry Potter :P. Όλα μαζεμένα ήρθαν!

Επιστροφή στην πατρίδα (Αγρίνιο βέβαια!) και απο εκεί για διακοπές. Θα ενοχλώ που και που στα blog σας, μπορεί και στο δικό μου ^_^

Καλές Διακοπές!

e-ανακύκλωση

2007-07-19T13:06:00.000+03:00

Έτυχε να πάω κάτι πλαστικά μπουκάλια για ανακύκλωση (όσοι μένετε στο λεκανοπέδιο θα έχετε δει αυτούς τους ογκώδης συλλέκτες ανακυκλώσιμων υλικών) και στο δρόμο είδα αρκετούς κάδους σκουπιδών με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Καρέκλες, γλάστρες (με το φυτό μέσα!), στρώματα και ένα μόνιτορ υπολογιστή, αυτό που μου κίνησε την περιέργεια.

Όλες οι ηλεκτρικές συσκευές που θα πετάξουμε στη ζωή μας ανήκουν σε μια ειδική κατηγορία σκουπιδιών που ονομάζονται e-waste (από το electronic waste). Μπορεί να αποτελούν μόνο το 2% των απορριμάτων στις χωματερές αλλά είναι το 70% των τοξικών αποβλήτων. Η ανεύθυνη απόρριψη τέτοιων συσκευών είναι πολύ επικίνδυνη. Και αυτό γιατί κάθε ηλεκτρική συσκευή περιέχει αρκετά τοξικά στοιχεία (κυρίως μόλυβδο, αλλά και υδράργυρο και κάδμιο). Αν καταλήξουν σε χωματερές, τα στοιχεία αυτά μπορούν να απορροφηθούν το έδαφος και να μολύνουν τα υπόγεια ύδατα μιας περιοχής και να προκαλέσουν επιδημίες στους κατοίκους της περιοχής (και να μετατρέψει την περιοχή σε μη κατοικήσιμη).

Γράφω μία λίστα των χημικών στοιχείων που μπορείτε να βρείτε σε e-waste:

Σε μεγάλη ποσότητα:

μόλυβδος, κασσίτερος, χαλκός, πυρίτιο, άνθρακας, σίδηρος, αλουμίνιο

Σε μικρή ποσότητα:

κάδμιο, υδράργυρος

Σε ελάχιστη ποσότητα:

γερμάνιο, γάλλιο, βάριο, νικέλιο, ταντάλιο, ίνδιο, βανάδιο, βηρύλιο, τιτάνιο, κοβάλτιο, παλλάδιο, μαγνήσιο, ασήμι, αντιμόνιο, βισμούθιο, αρσενικό, λευκόχρυσος, χρυσός και πολλά άλλα

Σωστός περιοδικός πίνακας!

Χώρες με λιγότερο αυστηρές περιβαλλοντικές και εργασιακές νομοθεσίες (όπως Ινδία, Κίνα και Κένυα) είναι δέκτες μέγαλου όγκου τέτοιου είδους απορριμάτων για επεξεργασία. Ανεξέλεγκτη κάυση, αποσυναρμολόγηση και διάθεση στην αγορά είναι αιτίες πολλών προβλημάτων τόσο στην υγεία μας όσο και στο περιβάλλον, για να μην μιλήσουμε για τους εργάτες που κινδυνεύουν λόγο των ελλιπών μέτρων ασφαλείας.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση του ενδιαφέροντος για την ανακύκλωση των ηλεκτρικών συσκευών. Η ανάγκη για περισσότερη πρόσβαση του πληθυσμού της Γης στην τεχνολογία σε συνδυασμό με την ολοένα και αυξανόμενη τεχνολογική ανάπτυξη έχουν κάνει επιτακτική την ανάπτυξη αυτού του κλάδου της ανακύκλωσης. Οι εταιρίες έχουν δεσμευθεί για την ασφαλή διοχέτευση των προϊόντων τους. Οι παλιές συσκευές πρέπει να μετατρέπονται σε πρώτες ύλες για να μπορέσουμε να φτιάξουμε ακόμα καλύτερες. Αν και αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται για πάντα. Η Γη δεν έχει απεριόριστα αποθέματα σε πρώτες ύλες και η ανακύκλωση δεν θα μπορεί να παρέχει τις απαιτούμενες ποσότητες πρώτων υλών για πάντα. Η συνεχιζόμενη τεχνολογική ανάπτυξη είναι μια ψευδαίσθηση. Αλλά αυτό είναι για άλλο post και υπόσχομαι πως θα το συζητήσουμε αργότερα.

Γι'αυτό ας μην είμαστε τόσο σπάταλοι με τις ηλεκτρικές συσκευές και να μην τις αντικαθιστούμε σαν τα πουκάμισα. Έχει υπολογισθεί ότι ο μέσος Βρετανός (κι εμείς μην επαναπαύεστε!) θα πετάξει 3,3 τόνους ηλεκτρικών απορριμάτων σε όλη του την ζωή! Το γλυπτό WEEE Man (Waste Electrical and Electronic Equipment Man) αποτελείται από όσες ηλεκτρικές συσκευές θα πετάξουμε σε μια ζωή:

Εσάς ποιό είναι το footprint σας;

Chicken Wings

2007-07-17T17:17:00.000+03:00

Την επόμενη φορά που θα παραγγείλετε chicken wings, να θυμάστε:

Αν και το συγκεκριμένο θέμα έχει λάβει διαστάσεις αστικού μύθου (και μου φαίνεται κι εμένα κάπως υπερβολικό), είναι ενδεικτικό του τι εστεί McDonald's και γενικότερα fast food.

Κάντε ένα καλό στον εαυτό σας και μαγειρέψτε!

Περί αλχημείας

2007-07-12T23:26:00.000+03:00

Και μόνο η λέξη Αλχημεία ηχεί σαν κάτι το μυστικιστικό, το απόκρυφο, το αρχαίο. Θα εκπλαγείτε αν μάθετε πόσοι επιστήμονες-φιλόσοφοι (τότε ήταν πολυεπιστήμονες) αποκαλούσαν τους εαυτούς τους αλχημιστές.

Ο αλχημιστής Hennig Brand(t) ανακαλύπτει τον φώσφορο

Βάση της Αλχημείας είναι η αντίληψη της αλχημιστικής μεταστοιχείωσης όλων των μετάλλων σε ευγενή! Τα μη ευγενή μέταλλα απονεκρώνονται και αναγεννώνται ως χρυσός, κάτι που, μεταφερόμενο στην ανθρώπινη ψυχή, αντιστοιχεί με τη διεργασία κάθαρσης και σωτηρίας του ανθρώπου (έχουμε έτσι μια μυστικιστική «εσωτερική Αλχημεία»).

Παραθέτω τα εξής:

«Η αντίληψη ότι είναι δυνατή η μεταστοιχείωση μη ευγενών μετάλλων σε χρυσό, έχει τη φιλοσοφική της βάση στην αριστοτελική διδασκαλία περί των τεσσάρων βασικών στοιχείων, από τα οποία αποτελείται κάθε υλικό σώμα: πυρ, ύδωρ, γη, αήρ. Η ιδέα για τα τέσσερα βασικά στοιχεία είχε διατυπωθεί ήδη από προσωκρατικούς φιλοσοφους. Π.χ. ο Εμπεδοκλής ορίζει ως πρωταρχική αιτία γέννησης όλων των όντων την κίνηση τεσσάρων θεμελιωδών στοιχείων που ονομάζει ριζώματα. Τα στοιχεία αυτά εκτελούν μια αέναη κίνηση, η οποία οφείλεται σε δύο αντίθετες δυνάμεις: τη φιλότητα και το νείκος. Φιλότητα είναι η θετική δύναμη της αγάπης που ενώνει τα πράγματα, νείκος είναι η αρνητική που τα διαχωρίζει. Η σχέση αυτών των αντίρροπων δυνάμεων είναι αυτή που διατηρεί την ισορροπία στο σύμπαν («Σφαίρος»).
Για να προκύψει το επιθυμητό τελικό μέταλλο (κυρίως χρυσός και άργυρος) έπρεπε να επηρεαστεί η εσωτερική αναλογία των τεσσάρων βασικών στοιχείων. Βέβαια, αυτή η γνώση των αναλογιών ήταν ιδιαίτερα πολύπλοκη, οπότε σε πρώτο στάδιο αρκούσε να πάρει το μη ευγενές αρχικό μέταλλο το χρώμα του χρυσού ή του αργύρου. Το χρώμα αποτελούσε ήδη μια θεμελιώδη ιδιότητα των ευγενών μετάλλων.
Η μεταστοιχείωση των υλικών με επηρεασμό των αναλογιών στηριζόταν κατά τους αλχημιστές στο ανάλογο αυξητικών διεργασιών της οργανικής φύσης. Τα μη ευγενή μέταλλα προέκυψαν λόγω διακοπής της διαδικασίας ωρίμανσης, κάτι που οφειλόταν στον επηρεασμό από συγκεκριμένες αστρολογικές συγκυρίες. Η δημιουργία του μολύβδου π.χ. οφειλόταν σε συγκυριακή υπεροχή του Κρόνου. Με τη βοήθεια της Αλχημείας ήταν δυνατόν να προωθηθεί και επιταχυνθεί λοιπόν η διεργασία ωρίμανσης, αφού είχε μειωθεί η επίδραση του Κρόνου.»

Οι Κινέζοι αλχημιστές είχαν αναπτύξει ένα δικό τους φιλοσοφικό σύστημα που απηχεί την διαφορετική προσέγγιση του λαού αυτού για την ζωή.

Σημαντική μορφή στην ανάπτυξη της Αλχημείας του Μεσαίωνα ήταν ο 'Αραβας Γιαμπίρ Ιμπν Χαγιάν, γνωστός και με το λατινικό του όνομα Geber. Οι θεωρίες του άντεξαν ως τον 17ο αιώνα και βασίστηκαν πάνω στην ελληνιστική παράδοση της Αλχημείας. Σύμφωνα με αυτή, στα τέσσερα αριστοτελικά στοιχεία αντιστοιχούν τέσσερις ιδιότητες (ποιότητες) των υλικών: θερμό, κρύο, ξηρό και υγρό, που συνδέονται με την ύλη ως κάποιο υλικό χωρίς άλλα χαρακτηριστικά.
«Κατά τη δημιουργία των μετάλλων συγκεκριμενοποιούνται αυτές οι ιδιότητες με τον υδράργυρο (ψυχρός και υγρός) και με το θειάφι (θερμό και στεγνό), τα οποία συνενώνονται υπό την επίδραση των αστερισμών και παράγουν το μέταλλο. Βέβαια, αυτά τα στοιχεία (υδράργυρος και θειάφι) δεν ταυτίζονται με τα γνωστά σήμερα ομώνυμα χημικά στοιχεία, αλλά πρέπει να γίνονται αντιληπτά ως αλχημιστικές αρχές! Για τη δημιουργία χρυσού απαιτείται λοιπόν, εκτός από τη σωστή αναλογία υδραργύρου και θειαφιού και σωστή ισορροπία θερμότητας και υγρασίας.»

Βλέπετε λοιπόν πόσο ασαφής και πολυσήμαντες ήταν οι περιγραφές που έδιναν για την φύση και δεν έχουν καμία σχέση με την επιστημονική μέθοδο που θα αναπτυχθεί τα επόμενα χρόνια. Το 14ο αιώνα οι αλχημιστές θα περιοριστούν σε θεραπευτικές μεθόδους της Αλχημείας, όμως η ιδέα της παραγωγής χρυσού υπήρχε ακόμα. Υπάρχουν πολλές ιστορικές αναφορές περί της περίφημης αυτής διαδικασίας αλλά όλες είναι μάλλον συγκάλυψη άλλων δραστηριοτήτων. Ενδεικτικά αναφέρω:

Τον 7ο μ.Χ. αιώνα έστελνε στην Εκκλησία ο ερημίτης μοναχός Μοριανός από την Ιερουσαλήμ, μεγάλες ποσότητες χρυσού, τον οποίο παρασκεύαζε ο ίδιος με μυστικά Αλχημιστών, όπως αποκάλυψε ο ίδιος στους 'Αραβες που τον ανέκριναν με βασανιστήρια. Εκτιμάται ότι επρόκειτο για ποσότητες χρυσού που είχαν αποθησαυριστεί με την πάροδο των αιώνων από την Εκκλησία και είχαν αποθηκευτεί, μέχρι να παρέλθει η «αραβική κατοχή», η οποία βέβαια διαρκεί μέχρι σήμερα.
Ο πάπας Ιωάννης ΚΒ' (1316-1334) δώρισε στην Εκκλησία μία απίστευτα μεγάλη περιουσία που περιελάμβανε μεγάλες ποσότητες χρυσού, άγνωστης προέλευσης. Η φήμη που κυκλοφορούσε έκτοτε ήταν ότι ο συγκεκριμένος πάπας γνώριζε τα μυστικά των Αλχημιστών και είχε μεταστοιχειώσει ευτελή υλικά. Το προφανέστερο ότι όλη αυτή η περιουσία προερχόταν από τις εισπράξεις και κατασχέσεις του εκκλησιαστικού μηχανισμού σε βάρος των πολιτών, δεν φαίνεται να θεωρήθηκε πρέπον να καταγραφεί.
Επίσης κατά το 15ο αιώνα δώρισε ο μοναχός George Ripley στο Τάγμα των Ιωαννιτών Μοναχών της Ιερουσαλήμ χρυσό αξίας 100.000 στερλινών, τον οποίο είχε παρασκευάσει ο ίδιος με αλχημιστικές μεθόδους. Πιθανότερο είναι ότι επρόκειτο για (με σημερινή ορολογία) «ξέπλυμα» λαφύρων από επιδρομές και ληστείες των Σταυροφόρων.
Στα τέλη του 16ου αιώνα διαδόθηκε η φήμη ότι ένας Πολωνός γιατρός έμαθε τα μυστικά της Αλχημείας από τον πατριάρχη της Κων/πολης και μετέτρεψε ενώπιον του βασιλιά Sigismund III ράβδο αργύρου σε ατόφιο χρυσό.

Αν παρατηρήσατε ότι στις περιπτώσεις αυτές εμπλέκονται και παράγοντες του εκκλησιαστικού μηχανισμού, Ανατολής και Δύσης, τότε δεν θα είστε μακριά από το συμπέρασμα ότι αυτοί οι παράγοντες εκμεταλλεύονταν τις φήμες περί μεταστοιχείωσης και παρασκευής χρυσού για να καλύψουν και δικαιολογήσουν τα υπερβολικά πλούτη που αποκτούσαν κατά την άσκηση της ποιμενικής αποστολής τους.

Τη σχολή των θεραπευτών αλχημιστών θα συνεχίσει ο Παράκελσος. Σε αυτόν αποδίδεται και η φράση "Όλα τα πράγματα είναι δηλητήρια και δεν υπάρχει τίποτα χωρίς δηλητήριο. Μόνο η δόση καθιστά κάτι ακίνδυνο". Κάπου εδώ θα αρχίσει και η αναζήτηση της ουσίας, η οποία θα καθάριζε τα μέταλλα από «ακαθαρσίες» και θα τα καθιστούσε εξευγενισμένα. Η ίδια αυτή ουσία θα μπορούσε να δραστηριοποιηθεί στο ανθρώπινο σώμα και να απαλλάξει τον άνθρωπο από τις ασθένειες. Αυτή ουσία που ονομάστηκε «πρώτη ύλη» (prima materia) ή «λίθος του σοφού» έπρεπε να είναι κοκκινωπή σκόνη, η οποία είναι ανθεκτική στη φωτιά και προκαλεί στο σώμα όλων των οργανισμών αλλά και στα μέταλλα μία τέλεια αρμονία.

Η Αλχημεία θα γίνει μια τέχνη λίγων και μυημένων που τα μυστικά της απαιτούν γνώση μιας θρησκευτικής και πολυσήμαντης γλώσσας. Κατά το 15ο και 16ο αιώνα πήρε η Αλχημεία, εκτός από τη θρησκευτική παρασημαντική και πνευματικούς προσανατολισμούς με μία φιλοσοφική αύρα, τους οποίους όμως μόνο μυημένοι ήταν δυνατόν να αντιληφθούν. Σταδιακά μετασχηματίστηκε η Αλχημεία, από απορριπτέα περιέργεια για άχρηστες παρενέργειες της φύσης, όπως έβλεπαν πλέον τη μεταστοιχείωση μη ευγενών μετάλλων σε χρυσό, σε αποδεκτή μέθοδο για την αναζήτηση του θεού. Το πλεονέκτημα αυτής της θρησκευτικής πλέον αντιλήψεως ήταν, ότι η Αλχημεία ήταν εκτός και υπεράνω κάθε θρησκευτικής διαμάχης στην Ευρώπη και γινόταν έτσι αποδεκτή από διακεκριμένα πνεύματα, όπως ο Νεύτων, αργότερα ο Μέντελ κ.ά. Η δε έρευνα για το «λίθο του σοφού» μετεξελίχθηκε σε αναζήτηση της χρυσής φύσης που περικλείει μέσα του ο άνθρωπος. Πάντως ο Νεύτων άφησε κληρονομιά στη θυγατέρα του μία μεγάλη βαλίτσα γεμάτη με αστρολογικές και αλχημιστικές μελέτες, τις οποίες πραγματοποιούσε παράλληλα με τις έρευνές του για τη βαρύτητα.

Η Αλχημεία θα παρέλθει οριστικά τα μέσα του 17ου αιώνα, όταν ο Μπόυλ θα γράψει το Sceptical Chymist (ναι απο εδώ πήρα τον τίτλο του blog μου :)) και θα διαμορφώσει μια νέα επιστήμη, μακριά από μυστικιστικές τέχνες και βασισμένη στην πειραματική διαδικασία. Η Χημεία μόλις καθιερώθηκε!

Nebulas

2007-07-10T22:57:00.000+03:00

Επειδή τον τελευταίο καιρό ασχολούμε με άστρα (και βλέπω ότι σας αρέσουν κιόλας) πάμε για ένα ωραίο ψηφιακό κολάζ νεφελωμάτων. Θα ακολουθήσει και θεωρία για τους έχοντες υπομονή.

Ξεκινάμε, lift off:

Καταρχήν, το νεφέλωμα, nebula στα Λατινικά, είναι ένα νέφος αερίων και σκόνης στο διάστημα.

Αυτές οι στήλες που βλέπετε αποτελούνται από υδρογόνο. Το συγκεκριμένο προέρχεται από το Eagle Nebula, ένα νεφέλωμα εκπομπής το οποίο έχει δημιουργήσει πολλά αστέρια στο εσωτερικό του.

Δεν είναι πίνακας ζωγραφικής! Είναι το αποτέλεσμα μια έκρηξη καινοφανούς, αν και οι απόψεις διίστανται.

Μοιάζει σαν κανένα διαστημικό σκουλήκι που προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια. Πρόκειται για ένα τεράστιο νέφος από αέρια και σκόνη που κρύβει μέσα του μια περιοχή με βίαιες διεργασίες δημιουργίας άστρων. Η ακτινοβολία από εξαιρετικά θερμά νεαρά άστρα που βρίσκονται πέρα από το πάνω μέρος του κάδρου έχει σταδιακά καταστρέψει το νεφέλωμα κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών, όπου υπεριώδης ακτινοβολία θερμαίνει τα άκρα του και απελευθερώνει αέρια που διαφεύγουν προς το σχετικά άδειο περιβάλλοντα χώρο.

Το μυρμήγκι που λέγαμε :P.

Ένα διπολικό πλανητικό νεφέλωμα, το οποίο αποτελείται απο έναν φωτεινό πυρήνα και τέσσερις χαρακτηριστικές εκροές που εκτείνονται με μεγάλη ταχύτητα και ονομάζονται λοβοί.

Το Keyhole Nebula, ένα μέρος ενός νεφελώματος εκπομπής. Αποτελείται από κρύα μόρια και σκόνη, καθώς και λαμπερά νημάτια ζεστού, φθορίζοντος αερίου τα οποία διαγράφονται στο πιο λαμπερό φόντο του νεφελώματος.

Άλλο ένα νεφέλωμα εκπομπής. Δεν μοιάζει σαν να μια νύχτα με συννεφιασμένο ουρανό;

Αφηρημένη τέχνη.

Να κι ένας μονόκερος έτοιμος να καλπάσει.

Να κι ένα ψηλό! (μέρος του Eagle Nebula)

Για να δω την κλεψύδρα μου...

Άντε πέρασε η ώρα, και μαζί και ένας μήνας blogging!

Σας χαιρετώ!

Wolfmother

2007-07-10T17:54:00.000+03:00

Τους άκουσα πρόσφατα (ήταν κάπου καταχωνιασμένο μέσα στον σκληρό μου δίσκο το πρώτο και μοναδικό τους album) και μου αρέσουν τρελά!

Ο ήχος τους θυμίζει παλιό ροκ της δεκαετίας του ’70, με τις επιρροές των Led Zeppelin και Black Sabbath να είναι εμφανείς. Μερικές φορές ο κιθαρίστας Andrew Stockdale γρατσουνίζει κάπως σαν τον Hendrix (εντάξει κάπως είπαμε!).

Διάβασα ότι έπαιξαν μαζί με τα ιερά Robert Plant και Jimmy Page όταν οι Led μπήκαν στο UK Music Hall of Fame και στάθηκαν μια χαρά, οπότε πιστεύω ότι τα παλικάρια το ‘χουν. Τώρα ετοιμάζουν και το καινούριο τους album όμως μην περιμένετε, τσεκάρετε αυτό:

1. Colossal
2. Woman
3. White Unicorn
4. Pyramid
5. Mind's Eye
6. Joker & The Thief
7. Dimension
8. Where Eagles Have Been
9. Apple Tree
10. Tales from the Forest of Gnomes
11. Witchcraft
12. Love Train
13. Vagabond

Να αναφέρω επίσης ότι προέρχονται από Αυστραλία, την χώρα που γέννησε το hard rock (τους AC/DC δηλαδή :P).

Το'χουν τα παιδιά σας λέω!

Gagarin Open Air Festival 6/7

2007-07-07T20:43:00.000+03:00

Χθες πήγα στο Gagarin Open Air Festival στο γήπεδο baseball στο Ελληνικό για να δω:

Ντίνος Σαδίκης & The Lost Bodies

Παύλος Παυλίδης & Β-Movies

Διάφανα Κρίνα

The Last Drive

Γιάννης Αγγελάκας & οι Επισκέπτες

Δεν πήρα φωταγραφική μαζί μου γι' αυτό δεν έχω φωτογραφίες :( Βρήκα μια από την wiki, τα Διάφανα Κρίνα στην σκηνή του Ελληνικού:

Η συναυλία ήταν πολύ καλή (παρά τα λίγα τεχνικά προβλήματα ήχου) και απέδειξε την καταλληλότητα του χώρου ως ιδανικός συναυλιακός χώρος. Έχει πολύ γρασίδι για ξεκούραση, θέσεις για όσους θέλουν να απολαύσουν από εκεί την συναυλία και πάνω από όλα είναι δίπλα στη θάλασσα και ο χώρος είναι ανοικτός. Ήταν λίγο δύσκολη η πρόσβαση (για τους μη έχοντες αυτοκίνητο υπήρχε μόνο το τραμ) αλλά όπως είπα ο χώρος είναι ανοικτός οπότε θέλει το περπατημά του.

Στο μουσικό κομμάτι, όλα τα συγκροτήματα έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. O Ντίνος Σαδίκης με τους Lost Bodies έστρωσαν μια χαρά το έδαφος για τον Παύλο Παυλίδη και τους B-Movies. Εκπληκτικός performer ο Παυλίδης, με τον ήλιο στο Ελληνικό να δύει και να μας χαρίζει κομμάτια τόσο από την προσωπική του καριέρα, όσο και από το ένδοξο παρελθόν του με τα Ξύλινα Σπαθιά (τραγούδησε και το Ένα παράξενο τραγούδι στα αγγλικά). Σε μια στιγμή είπε "Αθήνα..., γουστάρω!". Μετά από ένα εικοσάλεπτο (και με τον Παυλίδη να αποχωρεί κάτω από τα χειροκροτήματα της σχεδόν γεμάτης αρένας) ανέβηκαν στη σκηνή τα Κρίνα. Ατμοσφαιρικοί, όπως πάντα, και με χιούμορ (ο Ανεστόπουλος στην αρχή είπε "Δεν ήμασταν, δεν είμαστε, ούτε θα είμαστε ποτέ gothic.") έκαναν εκπληκτική εμφάνιση και απέδειξαν τη αξία τους στο χρόνο. Ακολούθησαν οι γερόλυκοι The Last Drive (σε αυτό το σημείο είχα πάει να καθήσω στην εξέδρα και κατάλαβα ότι κάτι είχε γίνει, δείτε παράκατω) που πρόσφατα επανασυνδέθηκαν. Ο Θάνος Ανεστόπουλος τους αποκάλεσε "εφηβηκούς μας ήρωες" λίγο πριν αποχωρήσει από την σκηνή. Πραγματικά αγέραστοι στη σκηνή, έπαιξαν γνωστά τραγούδια τους και με έπεισαν να ασχοληθώ περισσότερο μαζί τους.

Μετρά ήρθε η σειρά του Αγγελάκα με τους Επισκέπτες να ανέβουν στην σκηνή. Στο γνωστό ύφος που έχει καθιερώσει τα τελευταία χρόνια, ο Αγγελάκας ερμήνευσε τραγούδια από τον δίσκο του με τους Επισκέπτες αλλά και από άλλες τελευταίες δουλειές του. Τα "Ω, είναι ωραία στο Παράδεισο" δίναν και παίρναν και ο Αγγελάκας μας έδωσε την "Γιορτή" αλλά ειλικρινά ήθελα να πει και άλλα από τις Τρύπες... Για εμάς που δεν έχουμε ζήσει μια ζωντανή εμφάνιση του συγκροτήματος είναι διακαής πόθος να ακούσουμε τραγούδια όπως "Δεν χωράς πουθενά", "Για την πατρίδα" και άλλα πολλά ζωντανά και να νιώσουμε και εμείς αυτό τον παλμό και θρύλο που ονομάζεται Τρύπες. Παρόλα αυτά ο Αγγελάκας παραμένει εξαιρετικός ερμηνευτής, διατηρώντας το χιούμορ του καθώς όταν τέλειωσε το πρώτο κομμάτι, ένα μαλακισμένο πέταξε μπουκάλι που πήγαινε κατευθείαν για το πρόσωπο του και ίδιος το έπιασε λέγοντας "βλέπω αρχίσαμε πάλι". Το κοινό γιουχάισε έντονα το περιστατικό και ακολούθησε τον τραγουδιστή σε όλα τα τραγούδια του δημιουργώντας εκπληκτική ατμόσφαιρα στο γήπεδο του Ελληνικού.

Την πολύ καλή διοργάνωση όμως στιγμάτισαν τα μεμονωμένα επεισόδια που έγιναν έξω από το συναυλιακό χώρο με τον ξυλοδαρμό δύο αστυνομικών (link με την επίση δήλωση της αστυνομίας εδώ) . Πιθανόν να υπάρχει σύνδεση με τα επεισόδια που έγιναν στις 16 Ιουνίου κατα την διάρκεια εμφάνισης των Beastie Boys στα πλαίσiα του Eject Festival στον ίδιο ακριβώς συναυλιακό χώρο. Είδα 5 κουκουλοφόρους να τρέχουν (όταν ήμουν στην εξέδρα) για να αναμιχθούν με το πλήθος. Ευτυχώς τα επεισόδια δεν πήραν τις διαστάσεις του Eject.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΑΖΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ !!

2007-07-03T22:39:00.000+03:00

Αν δεν σας το έχουν στείλει σε μήνυμα στο κινητό (εμένα, είπα μου το κλέψαν :P):

"Κυριακή 8 Ιουλίου και ώρα 7 το απόγευμα όλοι έξω από τη Βουλή. Απαίτησε την αναδάσωση όλων των καμένων εκτάσεων. Μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες απαίτησε δράση τώρα. Μη μείνεις άπραγος αυτήν την φορά. Προώθησε αυτό το μήνυμα σε όσους πιο πολλούς μπορείς και κατέβα στους δρόμους στην πιο μαζική συγκέντρωση για το περιβάλλον."

Μια από τις λίγες φορές που οργανώνεται κάτι τέτοιο από απλούς ανθρώπους, χωρίς κάποια οργάνωση να βάλει το χέρι της. Πάμε να απαιτήσουμε την διαφύλαξη της κληρονομιάς μας.

Vamos!

Επίσης τσεκάρετε http://biostore-aloa.blogspot.com/2007/06/blog-post_29.html

Είναι ένα απο τα καλύτερα άρθρα που βρήκα για το θέμα των πυρκαγιών. Μια επιστημονική άποψη σε ένα θέμα που το έχουν ξηλώσει όσο δεν πάει τα κανάλια. Αξίζει το χρόνο σας.

Κάποια μεγέθη...

2007-07-02T16:56:00.000+03:00

...για να μην παίρνουν τα μυαλά μας αέρα!

Σήμερα ένα μυρμήγκι περπατούσε στο χέρι μου και το μυαλό πήγε στο πόσο ασήμαντα μικρό είναι σε σχέση με μένα. Είπα να κάνω μια αναζήτηση στο net για να δω για άλλες σχέσεις μεγέθους, θυμούμενος τους μεγάλους αστέρες που βρίσκονται έτη φωτός από τον δικό μας ήλιο. Βρήκα αυτό:

Ο Antares είναι ένα από τα πιο λαμπρά αστέρια του ουρανού. Βλέποντάς το στον ουρανό δεν φαίνεται και τόσο μεγάλο και αν δεν είχε αναπτυχθεί η αστρονομία τόσο πολύ δεν θα είχαμε μάθει ποτέ για την ύπαρξη και το μέγεθος αυτών των αστεριών. Πέρα από τα βαρετά νούμερα (nano, kilo, mega, tera κ.α.) που μαθαίναμε στο σχολείο αυτές οι εικόνες μας δείχνουν το μέγεθος αυτού που αποκαλούμε σύμπαν. Για τους λάτρεις των νούμερων παραθέτω τα εξής:

Ένας γαλαξίας περιέχει 10 εκατομμύρια με 1 τρισεκατομμύριο αστέρια (ανάλογα με το μεγεθός του) και το σύμπαν περιέχει πάνω από 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες.

Νιώθετε ασήμαντοι; Εγώ πάντως ναι!

"Space is big. Really big. You won't believe how hugely mindboggling big it really is."

-Douglas Adams από το The Hitchhiker's Guide to the Galaxy

Burn, baby burn...

2007-06-29T16:55:00.000+03:00

Πάλι θεατές στο ίδιο έργο με δάση να καίγονται, την κρατική μηχανή να αδράνει και εμείς αποχαυνωμένοι μπροστά από το κουτί να ακούμε τους τηλε-ευαγγελιστές παρουσιαστές δελτίων ειδήσεων να φωνάζουν για εμάς.

Πάλι θα ακουστούν πολλά, όλοι οι ξερόλες θα βγουν στα παράθυρα και τιμωρίες, η κυβέρνηση θα εξαγγείλει βαριές ποινές και το θέμα θα ξεχαστεί μετά από 4-5 εβδομάδες (ίσως το τραβήξουν και περισσότερο λόγω καλοκαιρινής ανομβρίας).

Με την αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος για τα δάση στον αέρα οι δασικές εκτάσεις είναι θολό τοπίο στους νόμους του κράτους και δεν θα αργήσουν να ξεπηδάνε εξοχικές κατοικίες στους πρώην πνεύμονες της Ελλάδας.

Εμείς τι θα κάνουμε γι' αυτό; Το πρόβλημα δεν είναι μακριά μας, έφτασε ήδη στο κέντρο

και τα παιδιά μας θα το βρουν μπροστά τους. Λέτε να μας ρωτάνε σαν είναι μικρά "Μπαμπά τι είναι δάσος;" και να μην μπορούμε να τους πάμε σε κάποιο;

Αφού ο κρατικός μηχανισμός δεν μπορεί να προστατέψει την εθνική μας κληρονομιά, μήπως θα πρέπει να δράσουμε εμείς;

"Ν'αγαπάς την ευθύνη. Να λες, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γη. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω."

-Νίκος Καζαντζάκης

Υ.Γ. Μου έκλεψαν το κινητό σήμερα και νιώθω... ελεύθερος!

Η λεία του κορακιού

2007-06-28T01:04:00.000+03:00

Κατευθείαν απο την κατάψηξη, μια ιστορία που έγραψα πριν από κάτι χρόνια. Αν θέλετε εκλάβετε το ως αποζημείωση για την (πολύ) μεγάλη απουσία μου :P.

Και ο καύσωνας καλά κρατεί...

Η λεία του κορακιού

Μέσα στο κρύο πρωϊνό αεράκι ένα κοράκι πετούσε σχεδόν αμέριμνα πάνω από το μικρό δάσος που είχε μετατραπεί σε ένα έξοχο πλέγμα από φλογερές κόκκινες, πορτοκαλί και κίτρινες αποχρώσεις εν αναμονή του επερχόμενου χειμώνα. Οι σκιές ίσα που φαίνονταν στο μουντό φως, καθώς ο ήλιος δεν είχε ξεπροβάλει ακόμα στον ορίζοντα. Το κελάιδισμα μερικών πουλιών, που δεν είχαν φύγει με τα πρώτα κρύα, αντηχούσε στην κοιλάδα, αν και το πρόδηλο κρώξιμο των κορακιών δέσποζε.
Το κοράκι συνέχισε την πτήση του και, εντοπίζοντας έναν δέντρο σχεδόν γυμνό από τα φύλλα του, προσγειώθηκε απαλά στο χαμηλότερο κλαδί του. Κοιτάζοντας κάτω, έβγαλε ένα βραχνό κράξιμο, πήδηξε από το κλαδί και κατήρθε πάνω σε ένα νεκρό άλογο με καφέ χαίτη, άσπρα πεδούκλια και ανοιχτό τρίχωμα κηλιδωμένο σε μερικά σημεία από ένα σκούρο κόκκινο χρώμα, που το κοράκι βρήκε αρκετά ελκυστικό. Το θραύσμα από ένα σπασμένο δόρυ εξείχε από το στήθος του σε μια περίεργη γωνία, σχηματίζοντας μια λιμνούλα ζωηρού ερυθρού υγρού ανάμεικτου με την λάσπη από το νοτερό έδαφος. Το κοράκι έβγαλε ακόμα ένα κράξιμο -πιο ήπιο, αυτή τη φορά, για να μην προσελκύσει κι άλλα του είδους του-και πλησίασε, για να εξετάσει το καινούργιο του εύρημα. Βρίσκοντας το κεφάλι του τεράστιου ζώου, άρχισε να τσιμπάει στο πιο τρυφερό σημείο - δίπλα στο ανοιχτό, γουρλωμένο μάτι.
Ένα χέρι πετάχτηκε πίσω από το λαιμό του αλόγου προσπαθώντας να χτυπήσει το κοράκι, αστοχώντας μόλις και με τα βίας. Ξαφνιασμένο, το κοράκι πέταξε μακριά, διαλέγοντας το ίδιο δέντρο για να επανεκτιμήσει την κατάσταση.
«Φύγε μακριά απαίσιο κτήνος! Κανένας δεν πρόκειται να έχει για γεύμα του τον γερο-Πύγμωνα, μ’ ακούς;!» φώναξε ένας άντρας βραχνά. Μετά μουρμουρίζοντας στον εαυτό του πρόσθεσε, «Τουλάχιστον, όχι όσο έχω κρασί για να απαλύνω τον πόνο...»
Ο στρατιώτης άφησε τους ώμους του να σωριαστούν μουλιάζοντας σε ένα μίγμα αίματος, φύλλων και λάσπης, και απλώνοντας το χέρι του προς την θήκη της σέλας του αλόγου του, πήρε ένα φθαρμένο φλασκί κρασιού. Βγάζοντας το καπάκι, το έβαλε στα χείλη του και τράβηξε μια βαθιά ρουφηξιά του δυνατού υγρού, χύνοντας τις τελευταίες σταγόνες στα καλοδιατηρημένα γένια του.
«Άδειο...» Ο άνδρας πέταξε με μια ξυνισμένη έκφραση στο πρόσωπό του το άδειο φλασκί προς το μέρος του κορακιού. Το κοράκι έκραξε, πετάρισε σε έναν μικρό κύκλο και επέστρεψε στο κλαδί, καρφώνοντας ελπιδοφόρα το θήραμά του.
«Ναι, είμαι σίγουρος πως θα ήθελες να ξαπλώσω απλώς και να πεθάνω, έτσι δεν είναι;» είπε ο άνδρας με περιφρόνηση, «Λοιπόν, μάλλον δεν είμαι τόσο εύκολος! Έχεις ιδέα τι πέρασα τις τελευταίες μέρες;»
Το κοράκι άκουγε σιωπηλά, γυρίζοντας το κεφάλι του κοροϊδευτικά.
Μορφάζοντας, ο στρατιώτης ανακάθισε και κοίταξε γύρω του. Έβγαλε την μπρούτζινη περικεφαλαία του με το κόκκινο λοφίο, αποκαλύπτοντας τα καστανά, σγουρά μαλλιά του που ήταν λερωμένα από την λάσπη και το αίμα και κρέμονταν ως τους ώμους του. Βγάζοντας τον χαρακτηριστικό κόκκινο μανδύα των Σπαρτιατών ομοίων από τη θήκη της σέλας του, σκεπάστηκε καλύπτοντας την μπρούτζινη πανοπλία του.
«Όλα σίγουρα δείχνουν διαφορετικά στο φως,» είπε στον εαυτό του. «Όχι ότι έδινα μεγάλη προσοχή σε ό,τι συνέβαινε χτες το βράδυ. Πού άφησα την...α, εδώ μου είσαι.»
Μια μεγάλη στρογγυλή μπρούτζινη ασπίδα με το έμβλημα ενός ταύρου ήταν σχεδόν θαμμένη μέσα στα φύλλα στα δεξιά του. Προσπάθησε να την φτάσει, αλλά ήταν ένα μέτρο μακριά από εκεί πού μπορούσε να φτάσει. Άρχισε να σπρώχνει και να πιέζει το νεκρό άλογο, αλλά με κανένα αποτέλεσμα.
«Φτωχέ μου Πύγμωνα. Σε αγαπούσαν τόσο πίσω στην Σπάρτη. Ήσουν το καλύτερο άλογο που ένας πολεμιστής θα ήλπιζε να έχει. Τι δύναμη...» είπε ο άνδρας αναπολώντας «Αλλά τώρα θέλω την βοήθειά σου. Αν μπορούσες να κουνηθείς λίγο...»
Γρυλίζοντας, έσπρωξε με όλη του την δύναμη, μετακινώντας ελάχιστα το νεκρό άλογο. Ενοχλημένος και κουρασμένος, σταμάτησε την προσπάθεια.
«Έλα τώρα Πύγμωνα! Δεν μπορώ να μείνω εδώ! Αυτοί μπορεί να πλησιάζουν καθώς εμείς μιλάμε!» Κοντοστάθηκε για μια στιγμή, αναλογιζόμενος τι είχε μόλις πει «Εννοώ καθώς εγώ μιλάω! Κοίτα, έχω ήδη αρχίσει να τρελαίνομαι! Μα τα γένια του Διονύσου, μιλάω σε ένα άλογο!» Οι μύες του τεντώθηκαν για να ελευθερώσουν τα πόδια του από το τεράστιο άλογο.
«Είσαι...πολύ...πεισματάρικο...άλογο!» Αγκομαχώντας, ξάπλωσε καθώς ο κόσμος στροβιλίζονταν γύρω του. Προσπαθώντας να ελέγξει τον εαυτό του, συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν σε μια πολύ δύσκολη θέση. Κοίταξε εξεταστικά το κοράκι, που τώρα είχε καθίσει στο σπασμένο δόρυ και κορόιδευε την θλιβερή κατάσταση στην οποία βρισκόταν.
Ο στρατιώτης περίμενε. Τι περίμενε, δεν το ήξερε. Δεν υπήρχε τίποτα να περιμένει και, αν και απεχθανόταν το κάθε λεπτό που περνούσε, ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει. Ο ήλιος ανέτειλε όπως πάντα αργά· ο στρατιώτης παρακολούθησε την αναρρίχηση του στην κορυφή του ουρανού και, μετά, τον είδε να βυθίζεται. Με τα μάτια κλειστά, άκουσε πολλά κοράκια να καυγαδίζουν πάνω από το κουφάρι του αλόγου του. Την τελευταία φορά που τα μέτρησε ήταν δεκατρία αλλά από τη συχνότητα που έκραζαν τώρα, μπορούσε να μαντέψει ότι ήταν πολύ περισσότερα. Είχε αποδεχτεί το γεγονός ότι αυτά τα πουλιά θα είχαν τελικά τον Πύγμωνα για γεύμα τους ό,τι κι αν έκανε. Θα ήταν καλύτερα να φυλάξει την δύναμή του.
Ένα θρόισμα των φύλλων του δάσους τον έδιωξε από τις σκέψεις του. Κοιτάζοντας στην άκρη του δάσους, εντόπισε μια σκοτεινή φιγούρα να πλησιάζει προς το μέρος του. Ο ξένος μπορεί να ήταν φίλος ή εχθρός. Οτιδήποτε θα ήταν μια καλοδεχούμενη αλλαγή, σκέφτηκε βλοσυρά ο άνδρας και φώναξε για βοήθεια. Παρακολούθησε τον ξένο να πλησιάζει αργά. Το φως του ήλιου φανέρωσε έναν άνδρα αρκετά μεγαλύτερο από τον ίδιο, με γκρίζα γένια σαν τα δικά του. Φορούσε μια ελαφριά δερμάτινη πανοπλία και έναν πράσινο μανδύα. Στην πλάτη του κρεμόταν μια μικρή, στρογγυλή, ξύλινη ασπίδα προστατεύοντας μια φαρέτρα με βέλη, ένα από τα οποία ήταν ήδη περασμένο στην χορδή του τόξου του. Μόλις είδε το νεκρό άλογο, χαμήλωσε το τόξο του για να ελέγξει την κατάσταση.
«Μου φαίνεται ότι είσαι σε δύσκολη θέση, αγαπητέ μου.» Μιλούσε με μια βαθιά φωνή και με μια προφορά που του φάνηκε δύσκολο να καταλάβει. «Θα ήθελες καμιά βοήθεια εκεί πέρα; Αντίγονος το όνομά μου και θα ήταν χαρά μου να σε βοηθήσω, αν αυτό θέλεις.»
Ο Αντίγονος άφησε στο έδαφος την ασπίδα, την φαρέτρα, το τόξο και τον μανδύα στο έδαφος και έδιωξε τα κοράκια. Έπεσε στο έδαφος για να εκτιμήσει καλύτερα την κατάσταση.
«Θα πείραζε να ήξερα το όνομά σου, πολεμιστή; Και πως κάποιος σαν κι εσένα μπήκε σε τέτοιο μπελά;»
Ο παγιδευμένος στρατιώτης κοντοστάθηκε λίγο και μετά μίλησε: «Διοικητής Μέλανδρος, της ενωμοτίας του συντάγματος του Ηρακλή. Δεν ξέρεις πόσο ευτυχής είμαι που βλέπω κάποιον άλλον εκτός από αυτά τα καταραμένα κοράκια. Είμαι εδώ από το σούρουπο της χθεσινής νύχτας, αν θυμάμαι καλά. Να σου ζητήσω μια χάρη, τοξότη;»
«Πες το κι έγινε,» είπε γελώντας ο Αντίγονος. «Μάλλον θα ήθελες να βγάλω αυτό το άλογο από πάνω σου;»
«Ε...ναι. Πιστεύεις πως μπορεί να γίνει τίποτα;»
«Δεν χάνουμε και τίποτα να δοκιμάσουμε. Είναι κρίμα πάντως να χάνεται τέτοιο άλογο.» είπε ο Αντίγονος θλιμμένα.
«Όντως. Ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να έχει κάποιος. Πολλοί προσπάθησαν να τον αγοράσουν αλλά δεν μπορούσα να τον αφήσω να φύγει. Τώρα μάλλον δεν μ’ αφήνει εμένα να φύγω.»
«Καλύτερα να κάνουμε κάτι το συντομότερο δυνατό. Οι δικοί σου κάνουν περιπολίες όλο το βράδυ. Τους ξέφυγα παρατρίχα χτες βράδυ» είπε ο Αντίγονος χαμογελώντας. «Λοιπόν, πάμε και οι δύο με το τρία. Έτοιμος; Ένα...δύο...τρία»
Οι δύο άνδρες ζορίστηκαν να μετακινήσουν το τεράστιο άλογο αλλά παρόλες τις προσπάθειές τους, το μόνο που κατάφεραν ήταν να κουράσουν τους εαυτούς τους. Ο Αντίγονος, αφού γλίστρησε στη λάσπη, πήγε να βρει κάτι κορμούς με τους οποίους θα ανύψωνε το άλογο. Αλλά όλοι οι κορμοί στην περιοχή είχαν παραμορφωθεί από την υγρασία και δεν άντεχαν το βάρος του αλόγου. Ο Μέλανδρος ξάπλωσε κάτω καθώς ο Αντίγονος στηρίχτηκε σε ένα δέντρο λαχανιάζοντας. Ένα κοράκι έκραξε.
«Δεν φαίνεται καλά, έτσι δεν είναι;» είπε ο Αντίγονος.
Ο Μέλανδρος ξεκουραζόταν ήσυχα. «Ποτέ δεν πίστευα ότι θα πέθαινα έτσι.» μουρμούρισε, περισσότερο στον εαυτό του παρά στον Αντίγονο.
«Έχε κουράγιο, Σπαρτιάτη! Δεν έχουν χαθεί ακόμα όλα! Ίσως θα μπορούσα να βρω μια από τις περιπόλους σας». Ο Αντίγονος σηκώθηκε και πήρε τον εξοπλισμό του.
«Έχεις ιδέα τι θα πάθεις έτσι και σε εντοπίσουμε; Θα σε σκοτώσουν στην στιγμή. Έχουμε διαταγές να σκοτώσουμε όποιον εχθρό δούμε. Μας δίνουν πέντε ασημένια νομίσματα για το κουφάρι σου και εφτά αν σε πιάσουμε ζωντανό.» Ο Μέλανδρος ανακάθησε εμφανώς ανήσυχος.
«Ναι, σίγουρα αλλά εσύ θα σωθείς.»
«Δεν θα μπορούσα να ζήσω με ένα τέτοιο βάρος. Γύρισε πίσω στο στρατόπεδό σου, θα είμαι μια χαρά.»
Ο Αντίγονος χαμογέλασε. «Παλικάρι, δεν πρόκειται να σε αφήσω να πεθάνεις εδώ ακόμα κι αν μου έχουν τελειώσει οι ιδέες. Δεν τα παρατάω έτσι εύκολα»
Ο Αντίγονος ξανακάθησε κλοτσώντας μερικά φύλλα. «Λοιπόν, τι δουλειά είχες σε αυτά τα δάση τέλος πάντων.» ρώτησε ο Μέλανδρος.
Γελώντας ο Αντίγονος απάντησε «Θα έπρεπε να ρωτήσω το ίδιο εσένα.» Τέντωσε τα πόδια του και χασμουρήθηκε ηχηρά. «Λοιπόν, μου φαίνεσαι έντιμος άνδρας. Όλα άρχισαν όταν εσείς οι τύποι μπήκατε στην περιοχή μας και αρχίσατε να κάνετε επιδρομές στα βόρεια. Εγώ ήμουν ένας ήσυχος κυνηγός που πρόσεχα το σπίτι και την κυρά μου. Για να μην τα πολυλέω, η γυναίκα μου σκοτώθηκε σε μια από τις επιδρομές των δικών σου. Αποφάσισα να μπω στο στρατό, πρόθυμος να ξεκοιλιάσω μερικούς από τους φίλους σου. Τέλος πάντων, έγινα μέλος μιας ομάδας επίλεκτων που σκοτώνει τους διοικητές και...να ‘μαι εδώ τώρα»
Ζυγίζοντας τα λόγια του Αντίγονου, ο Μέλανδρος είπε την δική του ιστορία, προσέχοντας να μην αποκαλύψει λεπτομέρειες
«Όπως είπα πριν, είμαι διοικητής της ενωμοτίας του συντάγματος του Ηρακλή. Από μικρός είμαι στις παρατάξεις. Ήρθα να αντικαταστήσω έναν διοικητή που σκοτώθηκε στη μάχη, προφανώς εσύ έβαλες το χεράκι σου εδώ και τις τελευταίες εβδομάδες μαζί με τον ενωμοτία μου κυνηγάμε κάτι τύπους σαν κι εσένα. Χτες το σούρουπο μας επιτέθηκαν κάποιοι δικοί σας και δώσαμε σκληρή μάχη. Δεν νομίζω να επέζησε κανείς, εκτός από εμένα. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι να με καταπλακώνει ο Πύγμωνας και έναν στρατιώτη να με χτυπάει με το ρόπαλό του. Το επόμενο που ξέρω είναι ότι είμαι κολλημένος εδώ με τα κοράκια περιμένοντας κάποιον να...»
Ο Αντίγονος σήκωσε το χέρι του για να κάνει τον Μέλανδρο να σιωπήσει.
«Άκου» ψιθύρισε. Ο Μέλανδρος έδωσε προσοχή αλλά δεν μπορούσε να ακούσει τίποτα.
«Άλογα, τουλάχιστον δύο. Στοιχηματίζω ότι είναι μια περίπολος. Περίμενε εδώ.» Ο Αντίγονος εξαφανίστηκε στις σκιές του δάσους πριν ο Μέλανδρος να βγάλει τον παραμικρό ήχο. Ο Μέλανδρος περίμενε σιωπηλά.
Τα λεπτά περνούσαν και σύντομα ο Μέλανδρος κατάλαβε ότι ο Αντίγονος τον είχε εγκαταλείψει. Ένα θρόισμα στους θάμνους του τράβηξε την προσοχή και είδε τον Αντίγονο να επιστρέφει. Τέσσερεις στρατιώτες πάνω στα άλογά τους, φορώντας μπρούτζινες πανοπλίες και κράνη, τον παρακολουθούσαν. Είχαν πάρει το τόξο και την φαρέτρα του και έδεσαν τα χέρια του πίσω από την πλάτη του. Ο Αντίγονος γελούσε με τον εαυτό του καθώς ο Μέλανδρος είχε μείνει άφωνος με την αφοβία ή βλακεία του, ό,τι κι αν ήταν. Με τα σπαθιά έξω, τρεις στρατιώτες έλεγξαν τον παγιδευμένο στρατιώτη ενώ ο ένας έδενε τον Αντίγονο σε ένα δέντρο, μακριά από τα όπλα του. Μόλις είδαν την πανοπλία και την ασπίδα του Μέλανδρου αποφάσισαν αμέσως να βοηθήσουν.
«Βαθμός και όνομα;» ρώτησε ένας, καθώς έδενε τα σκοινιά.
«Διοικητής Μέλανδρος, της ενωμοτίας του συντάγματος του Ηρακλή»
Έκπληκτος, ο στρατιώτης απηύθηνε χαιρετισμό στον Μέλανδρο «Διοικητά Μέλανδρε! Σας μετρήσαμε μέσα στους νεκρούς χτες το βράδυ! Είμαστε Θηβαίοι ιππείς που βγήκαμε για περιπολία και περισυλλογή νεκρών.»
«Ήμουν τυχερός, υποθέτω.» είπε ο Μέλανδρος μασώντας τα λόγια του.
Οι τέσσερεις ιππείς, με την βοήθεια μερικών σκοινιών και των αλόγων τους, κατάφεραν τελικά να μετακινήσουν το τεράστιο άλογο από τα πόδια του Μέλανδρου. Ο Μέλανδρος συγκράτησε τις κραυγές πόνου του καθώς αγωνίστηκε να σταθεί όρθιος. Ένιωθε πολύ αδύναμος. Ένας στρατιώτης έτρεξε να εξετάσει τα πόδια του.
«Λοιπόν, δεν έχει σπάσει τίποτα. Μπορεί να είναι αδύναμα για λίγο καιρό αλλά θα είστε μια χαρά με λίγη ξεκούραση. Καιρός τώρα να πάμε πίσω στο στρατόπ--»
«Διοικητά Μέλανδρε, αυτός είναι ένας από τους επικηρυγμένους Μεγαρείς τοξότες!» Σπρώχνοντας τον Αντίγονο στην λάσπη, γέλασε σαρκαστικά. «Μπορούμε να παίξουμε μαζί του πριν τον παραδώσουμε, έτσι;» Οι άλλοι τρεις γέλασαν. Προφανώς δεν ήταν άγνωστα σε αυτούς τα βασανιστήρια των αιχμαλώτων. Ο Μέλανδρος αγωνίστηκε να σταθεί όρθιος και ασθμαίνοντας πήρε την βαριά μπρούτζινη ασπίδα του και έβγαλε το μικρό ξίφος που είχε περασμένο στην ζώνη του. Στηριζόμενος σε ένα δέντρο, κοίταξε τον στρατιώτη στα μάτια και μίλησε άφοβα.
«Όχι. Δεν θα κάνετε κάτι τέτοιο, όχι όσο εγώ είμαι εδώ.» Η φωνή του ήταν άκαμπτη και είχε έναν επιτακτικό τόνο που έκανε τους στρατιώτες να πισωπατήσουν.
«Συγγνώμη, διοικητά, αλλά αυτός είναι στρατιώτης του εχθρού και μάλιστα από τους επίλεκτούς του. Θα πρέπει να είστε τρελός για να αφήστε μια τέτοια ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Σκεφτείτε μόνο την αμοιβή από την επικήρυξη.»
«Είπα, ότι δεν πρόκειται να τον παραδώσετε. Αφήστε τον ελεύθερο.»
«Οι διαταγές είναι από πιο υψηλόβαθμους από εσάς, διοικητά. Αν κάποιος μάθει ότι τον αφήσαμε να δραπετεύσει θα συμπεριφερθούν σε εμάς σαν αιχμαλώτους. Πρέπει να τον παραδώσουμε αλλιώς πάνε τα δικά μας κεφάλια όχι το δικό του.»
«Τότε μάλλον θα είναι τα δικά σας κεφάλια. Θα τον παραδώσετε μόνο αφού αντιμετωπίσετε εμένα.» Ο Μέλανδρος πήγε κοντά στον Αντίγονο, τον βοήθησε να σηκωθεί και τον ελευθέρωσε από τα δεσμά του. Οι τέσσερεις στρατιώτες πλησίασαν ανήσυχα.
«Διοικητά, δεν θέλετε να κάνετε αυτό...Αν τον υπερασπιστείτε είμαστε αναγκασμένοι να σας παραδώσουμε κι εσάς» είπε ένας στρατιώτης.
«Ελάτε πιο κοντά και θα το μετανιώσετε.» Γυρίζοντας προς τον Αντίγονο, του έκανε νόημα να φύγει. Ο Αντίγονος γέλασε με ένα πλατύ χαμόγελο «Παλικάρι, όπως σου είπα πριν, δεν σ’ αφήνω να πεθάνεις. Μου φαίνεται πως έχουμε μια μάχη να δώσουμε.»
Οι τέσσερεις στρατιώτες πλησίασαν πιο κοντά, με έναν από αυτούς να σημαδεύει με το σπαθί του τον Μέλανδρο. «Διοικητά Μέλανδρε, είμαστε επί του παρόντος υποχρεωμένη να σας κατηγορήσουμε για εσχάτη προδοσία και--» Ο Μέλανδρος στριφογύρισε με δύναμη το σπαθί του σε τόξο, χτυπώντας την λεπίδα του στρατιώτη. Το σπαθί έπεσε στην λάσπη, αντηχώντας καθώς έπεφτε. Οι άλλοι τρεις στρατιώτες επιτέθηκαν. Ο Μέλανδρος ξαναβρήκε την ισορροπία του στα αδύναμα πόδια του, γέρνοντας προς το δέντρο για στήριξη. Ένας στρατιώτης έκανε ένα ξαφνικό μετωπικό χτύπημα, στοχεύοντας αδέξια την καρδιά του Μέλανδρου. Ο Μέλανδρος το απέκρουσε με την ασπίδα του και σπάθισε με δύναμη τον στρατιώτη. Το σπαθί διαπέρασε πέρα για πέρα τον αριστερό ώμο του άνδρα και θα έφτανε στο στέρνο του αν δεν τον είχε σταματήσει η πανοπλία του στρατιώτη που είχε σαν αποτέλεσμα να εγκλωβίσει το όπλο του. Ο άτυχος άνδρας έπεσε στο λασπωμένο έδαφος, σφαδάζοντας από τον πόνο, σχηματίζοντας μια λίμνη αίματος γύρω του. Ο Μέλανδρος είχε μείνει χωρίς όπλο. Απέκρουσε με την ασπίδα του τα αλλεπάλληλα χτυπήματα των δύο στρατιωτών και προσπάθησε απεγνωσμένα να φτάσει το σπαθί του νεκρού στρατιώτη.
Τα κουρασμένα του πόδια τον πρόδωσαν και γλίστρησε στην λάσπη. Είδε ένα ακόντιο να διαπερνά τον Αντίγονο στο στήθος, αφού πρώτα εκείνος είχε σωριάσει στο έδαφος έναν από τους Θηβαίους στρατιώτες. Ο Μέλανδρος σήκωσε το βλέμμα του για να δει τον τελευταίο στρατιώτη, λασπωμένο από την προσπάθεια του να βρει το σπαθί του, να τον μαχαιρώνει προτού μπορέσει να αντιδράσει. Κρύο σίδερο διαπέρασε την μπρούτζινη πανοπλία του και ο Μέλανδρος ένιωσε την λεπίδα να βυθίζεται στα πλευρά του.
Ακολούθησε μια αηδιαστική αίσθηση, καθώς προσπάθησε να αναφωνήσει, με το αίμα να γεμίζει το στόμα του. Το σώμα του ένιωσε το οικείο μούδιασμα που είχε νιώσει, όταν ήταν κάτω από το άλογο. Κοιτάζοντας στα δέντρα, είδε το κοράκι να τον παρακολουθεί και να τον χλευάζει καθώς πέθαινε. Η εικόνα θόλωσε μπροστά στα μάτια του, καθώς άφηνε την τελευταία του πνοή, νοιώθοντας περήφανος που υπερασπίστηκε τον Αντίγονο, έναν πολεμιστή στο πλευρό του οποίου ήταν ανάξιος να πεθάνει.

~ ~ ~ ~ ~ ~

Το κοράκι ήταν παρόν σε όλη την διάρκεια του επεισοδίου. Παρακολούθησε τους εναπομείναντες Θηβαίους ιππείς να καθαρίζουν τα όπλα τους και να μαζεύουν τους νεκρούς συμπολεμιστές τους. Έδεσαν τα πτώματα του Αντίγονου και του Μέλανδρου πάνω σε ένα άλογο. Τους δύο νεκρούς στρατιώτες τους έδεσαν σε ένα άλλο άλογο και αφού κατόπτευσαν την περιοχή αποχώρησαν για το στρατόπεδό τους
Στη σιωπή που τώρα επικρατούσε, ένα κρώξιμο αντήχησε, καθαρό σαν καμπάνα, και ένα κοράκι πέταξε αθόρυβα προς το έδαφος. Προσγειώθηκε πρώτα στο σπασμένο ακόντιο και μετά στο χώμα. Χοροπηδώντας από το ένα πόδι στο άλλο, με την απορία από πού να πρωταρχίσει, γέλασε, μόνο επιτέλους με την λεία του.

Administratium

2007-06-17T22:02:00.000+03:00

New Chemical Element Discovered

The heaviest element known to science was recently discovered by investigators at a major U.S. research university. The element, tentatively named administratium, has no protons or electrons and thus has an atomic number of 0. However, it does have one neutron, 125 assistant neutrons, 75 vice neutrons and 111 assistant vice neutrons, which gives it an atomic massof 312. These 312 particles are held together by a force that involves the continuous exchange of meson-like particles called morons.

Since it has no electrons, administratium is inert. However, it can bedetected chemically as it impedes every reaction it comes in contact with. According to the discoverers, a minute amount of administratium causes onereaction to take over four days to complete when it would have normally occurred in less than a second.

Administratium has a normal half-life of approximately three years, at which time it does not decay, but instead undergoes a reorganization in which assistant neutrons, vice neutrons and assistant vice neutrons exchange places. Some studies have shown that the atomic mass actually increases after each reorganization.

Research at other laboratories indicates that administratium occurs naturally in the atmosphere. It tends to concentrate at certain points such as government agencies, large corporations, and universities. It can usually be found in the newest, best appointed, and best maintained buildings.

Scientists point out that administratium is known to be toxic at any level of concentration and can easily destroy any productive reaction where it is allowed to accumulate. Attempts are being made to determine how administratium can be controlled to prevent irreversible damage, but results to date are not promising.

Παρατρίχα...

2007-06-14T15:14:00.000+03:00

Σήμερα ήταν ωραία η μέρα απο το πρωί. Ήλιος, ήλιος και... ήλιος! Ξεκίνησα λοιπόν να πάω στη σχολή από το πρωί και με αρκετή όρεξη κιόλας. Μετά από αιώνια (ως συνήθως...) αναμονή επιβιβάζομαι στο μικρό 230 και κατευθύνομαι στην πανεπιστημιούπολη.

Κάτι με έπιασε και είπα να αλλάξω λεωφορείο ( να με αφήσει πιο κοντά στην σχολή) οπότε κατεβαίνω στην πρώτη στάση στη Παπάγου. Την αναμονή μου θα διακόψει ένας φίλος από τα παλιά (οποίος ήταν στο απέναντι πεζοδρόμιο) και πηγαίνοντας στη διάβαση πεζών γίνεται το κακό. Ο δρόμος ήταν άδειος οπότε έτρεξα στη διάβαση για να προλάβω το φανάρι (να' μαι και σίγουρος :P). Μέχρι τα μισά της διάβασης είχα πράσινο, άλλα αυτό δεν πτόησε ένα φορτσάτο Peugot να με φέρει ένα βήμα πριν το καρδιακό.

Ευτύχως τα αντανακλαστικά μου αντέδρασαν μια χαρά και δεν έκατσα στη μέση του δρόμου να κοιτάζω αποχαυνωμένος τους προβολείς του αμαξιού (μου έχει συμβεί κι αυτό!). Με πήρε λίγο στο πόδι και οδηγός με στόλισε με αρκετές βρισιές καθώς επιτάχυναι για να φύγει.

Πότε θα αποκτήσουν πια οι διαβάσεις τον πραγματικό τους ρόλο;

Μπορεί ο δήμος να μην τις φτιάχνει απο μπογιά που φεύγει σε 4 εβδομάδες;

Μπορούν οι έλληνες οδηγοί να καταλάβουν ότι ο λόγος υπαρξής τους δεν είναι να δείχνουν στους πεζούς που να περπατάνε, αλλά να δείχνουν στους οδηγούς που να σταματάνε;

Το πετ κοκ σκοτώνει!

2007-06-12T19:21:00.000+03:00

Ξεκίνησε σαν τοπικό πρόβλημα και τείνει να πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας. Δεν πέρασαν ούτε δύο χρόνια από τότε που οι κ. Σουφλιάς και Σιούφας έδωσαν άδεια για πιλοτική καύση πετ-κοκ (pet-coke) σε κεραμοποιείο της περιοχής Λάρισας.
Και είναι το πετ-κοκ παραπροϊόν της απόσταξης του πετρελαίου με αυξημένη περιεκτικότητα σε θείο που κατά την καύση του απελευθερώνει στην ατμόσφαιρα οξείδια του θείου και του άνθρακα, πολυαρωματικούς υδρογονάνθρακες, βαρέα μέταλλα (βανάδιο και νικέλιο), τέφρα, αναπνεύσιμα μικροσωματίδια κ.ά.

Σήμερα, το πετ-κοκ πέρα από τα ασβεστοκάμινα και τα τσιμεντάδικα όπου χρησιμοποιείται από χρόνια, καίγεται σε κεραμοποιεία στην Πελοπόννησο, την Αττική, την Κρήτη, τη Λάρισα και δεν ξέρουμε που αλλού. Σήμερα, δεκάδες καμινάδες ανά την Ελλάδα σκορπούν θάνατο γύρω τους.

Σε μια εποχή όπου εκατομμύρια άνθρωποι, οργανώσεις, επιστήμονες ανά τον κόσμο παλεύουν για να μειωθεί η χρήση ορυκτών καυσίμων, στη χώρα μας επιτρέπεται η χρήση τους από την πίσω πόρτα. Σήμερα όπου η κλιματική αλλαγή και το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι στην κορυφή των παγκόσμιων προβλημάτων, οι κύριοι Σουφλιάς και Σιούφας καρφώνουν το φέρετρο του πλανήτη χαμογελώντας υποκριτικά.

Αντέδρασε κι εσύ!

Μάθε αν καίγεται πετ-κοκ στην περιοχή σου.

Ύψωσε τη φωνή σου μαζί με όλους. Πες όχι στην χρήση του πετ-κοκ ως καύσιμου!

Χρησημοποιήσε το Banner στο blog σου!

Γιατί το πετ-κοκ σκοτώνει!

Σημείωση: Το εικαστικό έργο είναι του ζωγράφου Χρήστου Παπανικολάου

Και...ξεκινάμε!

2007-06-11T20:30:00.000+03:00

Μιας και είναι το πρώτο μου post να σας καλωσορίσω!

Όχι συγκεκριμένα αυτή την στιγμή, αλλά και κάποια απώτερη στιγμή στο μέλλον που θα τύχει κάποιο λίνκιον να σας φέρει από εδώ, ακόμα και αν αυτό είναι ένα τυχαίο αποτέλεσμα σε μια από τις μηχανές αναζήτησης. Μην κλείσετε το παράθυρο όμως! Έχω κι εγώ κάτι να σας πώ.

Δεν ξέρω γιατί το ξεκίνησα αυτό το blog, αλήθεια! Και να σας πω την αλήθεια ούτε ημερολόγιο έγραψα ποτέ στην ζωή μου, ούτε προσπάθησα να διαιωνήσω τις προσωπικές μου σκέψεις σε ένα χαρτί για να υπάρχουν. Υπήρχαν σε μένα και αυτό μου αρκούσε...

Κάτι άλλαξε όμως τελευταία και με έχει πιάσει μια ανεξήγητη μανία να καταγράψω τις σκέψεις μου. Μήπως φταίει η γενικότερη μόδα των blog; Δεν το αρνούμαι! Άρχισα λοιπόν να γράφω σε ένα τετραδιάκι. Η μία σελίδα έγινε γρήγορα είκοσι και αυτές με τη σειρά τους περισσότερες. Συνειδητοποίησα όμως ότι χρειάζονται πολλά στυλό για να γράψω κι άλλες... και ξέρετε είμαι και λίγο τσιγκούνης.

Σκέφτηκα λοιπόν να μπω κι εγώ στο χορό των blog. Τόσοι άλλοι γράφουν γιατί όχι κι εγώ;