5/5/2010

Oι πολίτες δεν είναι πολίτες στην Ελλάδα. Πολίτης σημαίνει μέλος της πολιτείας με συγκεκριμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Οι πολίτες εδώ νιώθουν μόνο ότι έχουν δικαιώματα. Οπότε ζούμε σε ένα τρομερό μπάχαλο με πολιτικές, οι οποίες αναμασώνται εδώ και δεκαετίες με τον ίδιο τρόπο. Και αυτό φαίνεται κι από τον τρόπο που πολιτευόμαστε. Υπάρχει έλλειμμα γνώσης από τους πολίτες αλλά και από τους πολιτικούς που εκλέγουν οι πολίτες. Η πλειοψηφία των ψηφιζόντων έχει αίσθηση των πραγμάτων και όχι γνώση αυτών. Κι αυτό έχει αρχίσει να φαίνεται και στους θεσμούς της κοινωνίας. Πως τολμάει ένας πολιτικός να χρησιμοποιεί λέξεις όπως «πατρίδα», «τόπος» χωρίς ο ίδιος να αναλαμβάνει τις ευθύνες του ως μέρος του πολιτικού συστήματος που οδήγησε την χώρα σε αυτή την κατάσταση; Όταν συνεχίζει να κάνει κούφιες δηλώσεις και να μην παίρνει αποφάσεις, ρίσκα και να είναι απλά ένας καρεκλοκένταυρος, γιατί πολίτες τον ξαναψηφίζουν και τρέχουν να του σφίξουν το χέρι στις καφετέριες; Εν τέλει, ποια δημοκρατική κληρονομιά επικαλούνται ότι υπερασπίζονται αν όχι αυτή της ευθύνης που τους έχει δώσει ο ελληνικός λαός για την διαχείριση του κράτους;

Και τα πράγματα θα δυσκολεύουν όσο αρνούμαστε να κοιτάξουμε κατάματα τα προβλήματα που μαστίζουν χρόνια την κοινωνία μας. Οι θεσμοί θα χάσουν την αξία τους γιατί εμείς δεν φροντίσαμε να τους επανερμηνεύσουμε όπως κάθε δημοκρατική και αυτοθεσμιζόμενη κοινωνία οφείλει να κάνει. Γιατί θα έχουμε απολέσει εμείς οι ίδιοι τις δυνατότητες μας να ερμηνεύουμε και να ξορκίζουμε φαντάσματα του παρελθόντος. Η κοινωνίες δεν αυτοκτονούν, αλλά σίγουρα μπορούν να μπουν σε κόμα.

Σήμερα, λοιπόν, είχαμε τον τραγικό θάνατο τριών συνανθρώπων μας στην πυρπόληση ενός υποκαταστήματος τράπεζας στο κέντρο της Αθήνας. Την ίδια ώρα που γινόταν μια πολύ μεγάλη διαδήλωση ενάντια στα τελευταία μέτρα της κυβέρνησης. Κάποια ζωοειδή (πάλι) αμαύρωσαν την πορεία για να κάνουν το κομμάτι τους.

Δεν με ενδιαφέρει ποιος έκανε αυτή την ενέργεια, αφού δύσκολα θα το μάθουμε με σιγουριά.

Με ενδιαφέρει ότι χρησιμοποιείται από τα ΜΜΕ με κατάλληλη φρασεολογία ώστε να ρήξουν τις ευθύνες σε συγκεκριμένο χώρο και να συζητάμε πάλι τα ίδια και τα ίδια για το τι και που έχει πιάσει φωτιά. Που δεν βάζουμε ποτέ στο τραπέζι της συζήτησης τι μας έχει οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση και δεν μπορούμε σαν κοινωνία να βρούμε λύσεις στα προβλήματά μας.

Tο συμβάν είναι περισσότερο τραγικό από τον θάνατο τριών συμπολιτών μας. Η βαθιά συντηρητικότητα της ελληνικής κοινωνίας σε όλες τις υπομονάδες της (είτε είναι αστυνομία, είτε είναι ο α/α χώρος, είτε ο συνδικαλισμός), προστατεύεται από κοινωνία, συγκυρίες, γεωπολιτικό περιβάλλον - όσο μπορεί, όσο της επιτρέπουν οι κεραμίδες που κάθε τόσο πέφτουν επώδυνες ζητώντας εξηγήσεις και πράξη.

Εν τέλει, σαν κοινωνία έχουμε παγιδευτεί σε ένα κτίριο που καίγεται. Θα περιμένουμε τα ΜΜΕ να μας πουν αν καιγόμαστε;