Code of Behaviour

Πάντα μου άρεσαν οι ταινίες του Michael Mann.

Αυτό που με κάνει να τις βλέπω ξανά και ξανά είναι οι χαρακτήρες που επιλέγει ο Mann για να μας διηγηθούν την ταινία του. Χαρακτήρες με έναν δικό τους κώδικα τιμής, πολλές φορές διαφορετικό από την κοινωνία στην οποία έτυχε να ζουν, αλλά πάντα προσηλωμένοι σε αυτόν. Μοναχικοί συνήθως, με τυφλή αφοσίωση στο επάγγελμά τους και την πεποίθηση ότι δεν πρόκειται να αποτύχουν, όχι όσο ακολουθούν τον δικό τους κώδικα τιμής αφού ξέρουν να ιεραρχούν τις προτεραιότητές τους. Μοιάζουν σαν ιππότες σε έναν κόσμο που η ιπποσύνη έχει χαθεί, άνθρωποι που επιλέγουν να ζουν διαφορετικά και με αυτόν τον τρόπο να επιτυγχάνουν πάντα τους στόχους τους σαν η μοίρα να τους ανταμείβει απλόχερα για αυτό τους το καπρίτσιο, αυτή τους την εμμονή σε έναν τρόπο ζωής που τους κάνει να ξεχωρίζουν από την ομήγυρή τους. Ίσως η τύχη να ευνοεί τέτοιους χαρακτήρες, τουλάχιστον στο σύμπαν του Mann.

Η πραγματική ζωή δεν είναι σαν το σύμπαν του Mann. Είναι γεμάτοι από προκλήσεις που μας καλούν να παραβούμε τον όποιο κώδικα έχουμε επιλέξει να ορίζει τις πράξεις μας. Επιλέγουμε να υποτάξουμε τις επιθυμίες μας σε αυτό τον κώδικα και να ζήσουμε με μια πικρία να μας διακατέχει ή να ακολουθήσουμε την καρδιά μας ελπίζοντας για κάτι που στο μυαλό φαντάζει αδύνατο αλλά με τους κανόνες της καρδιάς πέρα για πέρα εφικτό;

Το σενάριο δεν είναι γραμμένο και το τέλος δεν φαντάζει “happy” (τουλάχιστον, όχι στις ταινίες του Mann).