Where is my time?

Είμαι στο εργαστήριο και καθαρίζω τον πάγκο μου. Η ώρα έχει πάει 5 και έξω αρχίζει και βραδιάζει. Η ατμόσφαιρα του εργαστηρίου είναι ακόμη βαριά από την υγρασία των υδρόλουτρων που μια ώρα πριν έβραζαν για να θερμάνουν τα μίγμα τους αντίδρασης του κάθε φοιτητή. Ανοίγω το παράθυρο για να μπει φρέσκος άερας και κατευθύνομαι προς το κυλικείο για να δω ποιοι άλλοι έχουν μείνει στη σχολή. Οι διάδρομοι είναι άδειοι και επικρατεί μια εκνευριστική σιωπή. Τίποτα δεν θυμίζει την πολυκοσμία του μεσημεριού. Μου θυμίζει πως είναι μια πολυσύχναστη λεωφόρος στις πρώτες πρωϊνές ώρες.

Μόνο τότε συνειδητοποιώ πως είναι όταν είναι γεμάτες, όταν αυτοκίνητα ανεβοκατεβαίνουν με μεγάλη ταχύτητα και πλήθος κόσμου οργώνει τα πεζοδρόμια. Όλοι βιάζονται να πάνε κάπου, αλλά όλοι διαλέγουν διαφορετικό τρόπο. Ορίζουν την δική τους πορεία (μια νοητή ευθεία που είναι αυτονόητο ότι δεν πρέπει να επέμβει κανείς) και επιλέγουν τον τρόπο για να πορευτούνε. Αναρωτιέμαι κάθε φορά τι είναι αυτός που τους ωθεί να περπατάνε και να είναι τόσο ανυπόμονοι. Μια γυναίκα με επιτηδευμένο ντύσιμο και μεγάλα γυαλιά ηλίου έχει δημιουργήσει μια φούσκα γύρω της, σαν να θέλει να ξεχάσει που είναι. Ένας άλλος με αποφασιστικά βήματα και χαρτοφύλακα στο χέρι, να μιλάει στον εαυτό του πριν δεις ότι έχει μια συσκευή bluetooth στο αυτί του. Άλλος κοιτάει αφηρημένα, έχοντας χαθεί σε μια σκέψη ή σε μια εικόνα που περνάει δίπλα του, άλλος χτυπάει τα πόδια του νευρικά. Μου αρέσει να κοιτάζω τα πρόσωπα όλων αυτών των αγνώστων και να προσπαθώ να μαντέψω την ιστορία που τους συνοδεύει Να αποκρυπτογραφήσω τι είναι αυτό που τους δίνει μορφή στο βλέμα τους.

Όλα αυτά τα βλέμματα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που μερικές φορές βιάζονται τόσο που πέφτουν πάνω σου, σκοντάφτουν στο πεζοδρόμιο, χτυπάνε με τη τσάντα τους τη τσάντα σου, σε πατάνε για να μπουν πρώτοι, στο μετρό ή το λεωφορείο. Και μετά, αφού εισέλθουν βίαια για μερικά δευτερόλεπτα στη ζωή σου, φεύγουν για πάντα. Εξαφανίζονται μυστηριωδώς, για να αντικατασταθούν από άλλους, που με μαθηματική ακρίβεια θα συμπεριφερθούν πάνω-κάτω με τον ίδιο τρόπο. Χωρίς όμως να είναι οι ίδιοι.

Η καθημερινότητα συμπεριφέρεται σαν ένα χαοτικό σύστημα στο οποίο οι φαινομενικά ίδιες αρχικές συνθήκες μπορούν να δώσουν τελείως διαφορετική συμπεριφορά, καταρρίπτοντας μια ντετερμινιστική δυνατότητα πρόβλεψης.

Οι περισσότεροι έχουν βλέμμα σκυθρωπό, κουρασμένο ή τσαντισμένο,σαν να προσπαθούν να σου επιτεθούν, να βροντοφωνάξουν “είμαι κι εγώ εδώ!”. Κι έτσι κατάλαβα ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπους είναι ο χρόνος που αναλώνουμε σε μηχανιστικές ασχολίες ρουτίνας που δεν θρέφουν το σώμα ή το μυαλό μας. Θέλουμε τόσο πολύ να τελείωνουμε μαζί τους που δεν συνειδητοποιούμε τον χρόνο που χάνουμε με αυτές τις ασχολίες. Και να προσπαθήσω να βρω μια θεραπεία για αυτό.

Όταν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, οι εποχές, χρόνια ολόκληρα περνούν από πάνω σου και εσύ έχεις ξεχάσει πια να χαίρεσαι το πρωί όταν ξυπνάς. Να παρατηρείς το άνθισμα των δέντρων που φαίνονται μετά βίας από το παράθυρό σου. Να απαντάς με ένα ευγενικό βλέμμα σε μια κοπέλα που σε ρωτάει ποια είναι η επόμενη στάση. Να ερωτεύεσαι. Να βρίσκεις τρόπους να την κάνεις να χαμογελά γιατί αυτό είναι το πρώτο που πρόσεξες πάνω της. Να περπατάς στο δρόμο και να μην θυμίζεις απειλή, αλλά μια γλυκιά υπόσχεση. Να μην στέκεσαι αμήχανα μέσα σ’ένα μπαρ, κρατώντας ένα ποτό στο χέρι και ανταλλάσοντας με φωναχτά κοινότοπες ανοησίες με τους υπόλοιπους, αλλά να χορεύεις, να φλερτάρεις, να μοιράζεσαι, να επικοινωνείς. Να κάνεις το χρόνο που περνάει να έχει μια κάποια αξία, και κάθε λεπτό που φεύγει από πάνω σου να φεύγει γεμάτο, πλήρες, χορτασμένο. Να μην περιμένεις μια μεγάλη απώλεια για να ξυπνήσεις. Να παραμένεις ζωντανός στις επάλξεις, έτσι κι αλλιώς.

Κάνε τον χρόνο φίλο και συνοδοιπόρο, που μπορεί να μοιάζει εχθρός πολλές φορές, αλλά είναι εκεί για να μας δώσει μερικά μαθήματα.

*******

(Η εικόνα είναι από μια διάβαση της Σανγκάης. Την "έκλεψα" από εδώ.)