Ιδιοκόσμοι παντού

Αυτές τις μέρες με βασανίζει μια φράση από το βιβλίο Tractatus Logico-Philosophicus του Ludwig Wittgenstein. Είναι η πρόταση 5.6:

" Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου."

Για να ορίσουμε τι ήθελε να πει ο Wittgenstein με αυτή την ρήση, πρέπει να δούμε το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο γράφτηκε. Ήταν επηρεασμένος από τον Bertrand Russell ότι ο κόσμος μπορεί να περιγραφεί μέσα από τα μαθηματικά, συνεπώς προσπάθησε να βρει μια μαθηματική λογική γλώσσα για να τον ερμηνεύσει.Πίστεψε ότι με μια τέτοια γλώσσα, όλα τα αναπάντητα ερωτήματα που μας βασανίζουν θα μπορούσαν να λυθούν μέσω μαθηματικών εξισώσεων.

Χτίζοντας πάνω σε αυτή την ιδέα, προσπάθησε να δείξει ότι τα εκφραστικά μέσα μιας γλώσσας μας υπαγορεύουν και ποια προβλήματα είμαστε ικανοί να λύσουμε. Συνεπώς, κατά τον Wittgenstein, η γλώσσα κάποιου καθορίζει και τα όρια του κόσμου του. Με τι επιλέγει να βασανίζει (αν θέλει) το μυαλό του.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο σύνθετο, αν σκεφτεί κανείς πόσο διαστρεβλωμένες έχει ο καθένας από εμάς κάποιες έννοιες. Για παράδειγμα, ποια η σημασία του όρου "φασισμός" για έναν φασίστα; Μπορεί να γίνει μια εποικοδομητική συζήτηση ανάμεσα σε ανθρώπους με διαφορετική αντίληψη για κάποια έννοια;


Να δίνετε προσοχή στην γλώσσα του άλλου. Μπορεί να σας πει περισσότερα από το "ταμπελάκι" που έχει επιλέξει να προβάλει.